27-04-08

Feest in Harelbeke

De Eurojogging in Harelbeke kleurde gisteren rood. Daar zorgden de tientallen webloglopers voor. Als een volleerde maître d'hotel stond Mr. Frank Spencer mij al op te wachten met mijn borstnummer. Op de trappen maakte ik kennis met enkele Nederlandse webloglopers zoals Bjorn Paree, Running Ronald en Petra. Buiten stond de rest van de vrolijke bende al te wachten. Echt een aangenaam weerzien.

Over mijn wedstrijd ben ik jammer genoeg een stuk minder enthousiast. Was ik nog niet helemaal hersteld van Rotterdam? Was het de warmte? Had ik te weinig opgewarmd?... Ik weet het echt niet maar het liep van geen kanten. Aan de startlijn bonkte mijn hart al als gek: 140 en ik moest nog vertrekken. Drie bochtjes later zat ik al aan 189. Ik moest vertragen. Webloglopers Dutchrunner en Christophe vlogen me voorbij.

DSC01978
 

Na het eerste van de drie af te leggen rondjes kwam ik ontmoedigd door in net geen 17'. Mijn vooropgestelde doel van 48' was compleet onrealiseerbaar geworden en zelfs 50' leek niet meer mogelijk. Mijn lippen en keel waren uitgedroogd en het halve bekertje water dat ik bij de eerste passage meegritste kon daar weinig aan verhelpen.

DSC01988

Gelukkig stond even verder de reddende engel. Vrouwtje Bruni was achtergekomen met de kids en ze had zowaar een flesje water bij de hand. Iets te gulzig kapte ik het frisse water naar binnen waardoor mijn maag dreigde te ontploffen. Een nogal luide oprisping later - een koppel duiven vloog verschrikt op - voelde ik me plots een stuk beter. Op het einde van de tweede ronde (doortocht in 34'10") kwam het tempo er terug in. In plaats dat ik voortdurend ingehaald werd, kon ik nu zelf al een paar te snel gestarte lijken oprapen. Een van hen was Dutchrunner.

Halverwege de laatste ronde kreeg ik plots een rood stipje in het vizier. Het was Christophe die nog een dertigtal seconden voor me uitliep. Ik had een mikpunt en stelselmatig werd de kloof kleiner. "Kapot," riep hij toen ik in zijn spoor kwam maar zelf had ik ook geen overschot meer. De hartslagmeter wees 195 aan en dat is bij mijn weten mijn maximum. Ik bleef echter doorgaan omdat ik misschien toch nog net onder de 50' grens kon duiken. Het lukte: ik klokte af in 49'52" en ook Christophe bleef onder die drempel.

DSC02012

(Zo zie ik er uit bij hartslag 195 Verlegen) 

Daarna vormden we een rode haag om de binnenkomende webloglopers aan te moedigen. Jammer genoeg moest ik veel te vlug vertrekken maar Cédric (http://bakkercedric.skynetblogs.be) was ziek geworden.

De leuke foto's zijn van Homer (http://homer.skynetblogs.be)

11:19 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

24-04-08

Van Rotterdam naar Weblogloop in Harelbeke

Een foto genomen door Ramiro van Runner's World

DSC_1869

Zaterdag trekken we naar Harelbeke voor een ontmoeting met tientallen webloglopers. Ik kijk er al naar uit. Ik ben ook benieuwd of de supercompensatie al zijn werk zal hebben gedaan. Ik mik alvast op 48 minuten voor 12 kilometer maar in de eerste plaats wil ik "genieten"!.

Nog een woordje van dank aan iedereen die al een bezoekje bracht aan de blog van zoon Cédric (http://bakkercedric.skynetblogs.be). Hij loopt al de ganse week met een smile van hier tot Tokyo. 

13:42 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-04-08

Oproep

De appel valt niet ver ... Je weet wel. Ook Cédric, onze oudste zoon, is met een blogje gestart. Alhoewel hij vorig jaar meegedaan heeft aan het OZ-Fit Loopfeest is hij minder in sport maar des te meer in bakken geïnteresseerd. Hij is het die ons voorziet van de nodige koolhydraten.

Het zou heel leuk zijn, mochten jullie eens een bezoekje brengen aan zijn blogje en misschien een kleine boodschap nalaten. Wel vijf keer per dag kijkt hij hoeveel bezoekers hij al heeft gehad. Hopelijk bezorgen jullie hem een leuke verrassing. Bedankt!

Nu nog de link: http://bakkercedric.skynetblogs.be

08:39 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-04-08

Marathon van Rotterdam: Het Verslag

Mijn verslag wil ik graag beginnen met een stukje uit mijn dagboek van 14 januari 2008:

... Ook op 13 april zal er wellicht wel wat volk rondlopen in Rotterdam. Veel bekend volk zelfs. Vannacht droomde ik dat ik tussen Michael Boogerd en Leontien van Moorsel over de aankomstlijn kwam. Mijn eindtijd was plots niet meer belangrijk.”

Het gebeurt niet vaak maar dromen komen heel af en toe eens uit, maar dat leest u verder wel.

Mijn marathon begon zaterdagmiddag in het station van Deinze. Om file- en parkeerproblemen te vermijden, koos ik namelijk voor het openbaar vervoer. Een waardig alternatief want ondanks twee overstappen zou ik in principe al na 2 uur en 38 minuten in Rotterdam aankomen. Met de nadruk op “zou”. Cruciaal punt van mijn treinexpeditie was Antwerpen Centraal waar ik amper 5 minuten had om over te stappen maar met de conditie van een getrainde marathonloper mocht dat geen probleem vormen. Ergens tussen Lokeren en Sint-Niklaas minderde de trein echter plots vaart en kort daarna galmde een dienstmededeling door de luidsprekers. “Aandacht, aandacht, omwille van losgebroken schapen zal deze trein stapvoets verder rijden.” Daar gingen mijn 5 minuten marge. Toppunt van dit alles: in de wijde omgeving heb ik geen enkel schaap of iets wat er op leek gespot.

Met een uur vertraging bereikte ik uiteindelijk toch Rotterdam. Nog net op tijd om in het poepchique vijfsterrenhotel Westin in te checken en meteen daarna samen met Ramiro, Kim en Heidi naar de Marathon Expo af te zakken. Paul, Pol, Peter en Inge waren al present. Na het afhalen van chip en borstnummers werden we nog eens in de watten gelegd door de mensen van Adidas. Vandaar trokken we naar de Italiaan waar we eigenlijk iets te lang tafelden. Dat vond alvast ook de lange rij wachtenden die tot buiten reikte. Het was al na elven toen slaapmaatje Peter en ikzelf na een deugddoende massage van Nicole onder de wol kropen. Dat mag overigens vrij letterlijk genomen worden want het was bloedheet in de kamer. Was het de hitte of toch al de spanning, feit is dat we beiden nauwelijks geslapen hebben.

Zondag 13 april begon met een uitgebreid ontbijt: 6 sneden wit brood met aardbeienjam, 2 sneden rozijnebrood, 1 banaan en 2 koppen koffie. Daarna begon ik aan mijn persoonlijke wedstrijdritueel. Een laatste toiletbezoek, afplakken van tepels en blaargevoelige plaatsen op de voet, vullen van de drankflesjes, aanbrengen van de chip en opspelden van het borstnummer. In tegenstelling tot Peter bij wie het borstnummer meteen waterpas hing, slaagde ik er weer niet in om mijn borstnummer op een fatsoenlijke manier te bevestigen.

Een half uurtje voordat Lee Towers zijn kunstjes toonde, ging ik postvatten in het startvak. Ik maakte meteen kennis met de pacers van 3u15. Het was de bedoeling om die zolang mogelijk te volgen en dan wel te zien waar het schip zou stranden. “De dood of de gladiolen”, zo omschreef citatenfreak Rob de te volgen strategie. Dagenlang had ik zitten nadenken over hoe ik het zou aanpakken en uiteindelijk bleek dat allemaal tevergeefs want al na 70 meter ging mijn strategie de mist in. Terwijl ik continu tegen tragere deelnemers opbotste, verzwolg de massa de rode ballonnen. Enkele keren geraakte ik via gewaagde inhaalmanoeuvres over trottoirs, bermen en tramsporen opnieuw in het spoor van de pacers maar dat kostte telkens veel krachten.

Na bijna 15 kilometer was ik dat kat-en-muis-spelletje kotsbeu en bovendien was mijn hartslag al opgelopen tot 178 (of 90 procent). Ik minderde vaart en net op dat moment kreeg ik Leontien van Moorsel in het vizier. Ik vroeg beleefd aan haar twee persoonlijke hazen of ik even mocht aanhaken en dat mocht op één voorwaarde. Ik moest er voor zorgen dat Tom Boonen de overwinning in Parijs-Roubaix aan Steven De Jongh zou laten. Ik verzekerde hen dat dat geen enkel probleem was, gezien de mindere prestaties van Boonen dit jaar. Intussen babbelden we wat bij over het ongevalletje van Michaël Boogerd en over mijn fietstoertocht “de Reuzen van Vlaanderen” van 7 juni waarvoor ik hen ook graag uitnodigde.

zhm1

In normale omstandigheden doet de aanwezigheid van Leontien mijn hartslag sneller slaan maar nu was het precies andersom. Dat had echter te maken met haar hazen die het tempo wat lieten zakken. Voor mij was dit het sein om afscheid te nemen. Inmiddels was ik halfweg en wees de klok 1u40'24” aan, een tijd van minder dan 3u30 werd steeds realistischer. Ik begon aan mijn derde en laatste energiereep. Daarna schakelde ik over op energiegels. De meeste lopers hebben schrik van vaste voeding maar mijn maag verteerde alles heel vlotjes. Ik nam dan ook hele kleine hapjes en spoelde die telkens met veel water door.

Op een bepaald moment kreeg ik het gevoel dat ik op eieren aan het lopen was. Onder mijn dikke teen had er zich een immense blaar ontwikkeld en die begon te irriteren. Wetende dat dit geen onoverkomelijk probleem was, verbeet ik echter de pijn.

Het Kralingse bos is zowat de groene long van Rotterdam en na goed 30 kilometer het ideale schuiloord voor de Man met de Hamer. Ik was hem al tegengekomen tijdens mijn debuutmarathon in Brussel en ik probeerde angstvallig een nieuwe ontmoeting te vermijden. Toch was hij nadrukkelijk aanwezig want rondom mij waren al tientallen mensen noodgedwongen overgeschakeld op wandelen. Ook bij mezelf voelde ik de frisheid afnemen en mijn 5-kilometertijden zakten van 24 minuten naar 25 en zelfs iets meer dan 26 minuten maar dramatisch was dat niet.

Plots kreeg ik een tik op de schouder. “Hé, de Reus van Vlaanderen.” Het uitgedunde treintje van en met Leontien had me opnieuw ingehaald. Het kostte enige moeite maar ik haakte toch mijn wagonnetje aan. Ik wisselde nog enkele woorden met Leontien die dolblij was dat ze op weg was naar een “vet PR” en samen stoven we op de finish af. Net geen 3u30 nadat het kanon ons op gang had geschoten, zat onze marathon er op. Leontien, die helemaal voorin was gestart, haalde een nettotijd van 3u28'57” terwijl ik afklokte op 3u26'03”. Ik was dolenthousiast en zwaaide met mijn vuist in het rond. Ramiro en Rob waren de eersten om me te feliciteren.

graph

Met een kostbare medaille rond de nek dribbelde ik richting hotel waar Nicole opnieuw klaar stond om het melkzuur uit de vermoeide spieren te wrijven. Liggend op de massagebank zag ik op de televisie met tegenzin dat Tom Boonen in goede doen was. Eén voor één druppelden de Dreamteamers de veel te kleine hotelkamer binnen. Er ging een vriendschapsfles rond met daarin een soort vruchtenjenever en hoogst uitzonderlijk zette ik mijn principieel alcoholverbod even aan de kant. De sfeer zat er goed in en er werden al enkele toekomstplannen gemaakt. Op de achtergrond nam Boonen de maat van Cancellara en Ballan. Van Steven De Jongh was er geen spoor te bekennen. Sorry, Leontien.

De marathon van Rotterdam zit er op en ik kijk met een supergoed gevoel op deze Dreamteamperiode terug. Ik ben er van overtuigd dat we elkaar nog regelmatig zullen terugzien. Ook is mijn liefde voor de hardloopsport verder toegenomen. De komende weken ga ik alvast proberen om mijn marathonconditie te verzilveren in enkele lokale wedstrijden. Als eerste staat de Gezinsjogging in Harelbeke op het menu. Als blogger mag ik deze weblogloop zeker niet missen. Een echte toptijd hoop ik dan weer te realiseren ter gelegenheid van de Memorial Léonel Man – Léonel was mijn nonkel – in Waregem.

Tenslotte ben ik ook nog van plan om in de toekomst enkele marathons te lopen maar ik heb nog geen concrete plannen. Veel zal afhangen van het resultaat van een weddenschap met Heidi. Zij speelde met het zotte idee om deel te nemen aan de Hel van Kasterlee (achtereenvolgens 30 km lopen – 105 km mountainbike – 15 km lopen) en ik heb beloofd om in dat geval ook mee te doen.

16:41 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

07-04-08

Paniek in de aanloop naar Rotterdam

Van een sportief topweekend gesproken. Amper enkele weken na zijn voetbaldebuut maakte zoontje Simon zijn eerste competitiedoelpunt en met Stijn Devolder kregen we een prachtige winnaar van de Ronde van Vlaanderen.

Mijn eigen sportieve prestaties verbleken bij al dit geweld maar dat is natuurlijk niet meer dan normaal een week voor D-Day. Zaterdag ben ik naar de Koppenberg gaan kijken waar 17.000 wielertoeristen hun uiterste best deden om de “puist van Melden” te bedwingen. Het waren slechts enkelingen die deze kracht- en evenwichtsoefening tot een goed einde brachten. Ik had halverwege de heuvel postgevat en heb een paar tientallen moedigen het ultieme zetje gegeven zodat ze toch fietsend de top haalden. Voor mij betekende dat telkens een spurtje van enkele tientallen meters. Ik vraag me af wat trainer Rob van deze alternatieve intervaltraining vindt.

Koppenberg3_small
 

Zondagmorgen ben ik dan samen met mijn vrouwtje gaan lopen. Na enkele honderden meters sloeg de paniek toe. De hartslagmeter ging meteen naar 170 en piekte zelfs tot 178 terwijl we nauwelijks 10 kilometer per uur liepen. Help, ik word ziek, dacht ik. Gelukkig zakte de hartslag tijdens het tweede rondje van 2,5 kilometer naar normalere waarden. Ik heb nog steeds geen verklaring voor die eigenaardige meting. Mijn vrouwtje droeg geen hartslagmeter (dus geen interactie) en we liepen ook niet onder hoogspanningskabels. Zou ik last hebben van stress?

Onrust was er ook al eerder deze week. Toen ik na een kopje koffie (inclusief koekje...euh... eigenlijk waren het wel heel veel koekjes) opstond, stootte ik met de binnenkant van mijn knie tegen de hoek van onze keukentafel. Een hevige pijnscheut vloog door mijn been en haast meteen kwam er een blauw-rood knikkertje op de getormenteerde plek. Bye, bye Rotterdam, flitste het door mijn hoofd. Het pijngevoel bleef wel enkele dagen aanwezig maar de training van zondag heeft me op dat vlak gerustgesteld.

De komende dagen komt het er nu dus op aan om heel te blijven. Er moet deze week ook nog gewerkt worden maar ik ga toch proberen om zoveel mogelijk te rusten. Met “In Europa” van Geert Mak heb ik daarvoor alvast de ideale compagnon gevonden.

En zondag... dan gaan we vlammen. Met 3u15 ligt de lat heel erg hoog voor mij en de griepaanval heeft het er zeker niet gemakkelijker op gemaakt maar we gaan er voor. Ik heb overigens nog een extra motivatie gevonden. Hoe sneller ik zondag binnen ben, hoe langer ik naar Parijs-Roubaix kan kijken.

10:59 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |