14-04-08

Marathon van Rotterdam: Het Verslag

Mijn verslag wil ik graag beginnen met een stukje uit mijn dagboek van 14 januari 2008:

... Ook op 13 april zal er wellicht wel wat volk rondlopen in Rotterdam. Veel bekend volk zelfs. Vannacht droomde ik dat ik tussen Michael Boogerd en Leontien van Moorsel over de aankomstlijn kwam. Mijn eindtijd was plots niet meer belangrijk.”

Het gebeurt niet vaak maar dromen komen heel af en toe eens uit, maar dat leest u verder wel.

Mijn marathon begon zaterdagmiddag in het station van Deinze. Om file- en parkeerproblemen te vermijden, koos ik namelijk voor het openbaar vervoer. Een waardig alternatief want ondanks twee overstappen zou ik in principe al na 2 uur en 38 minuten in Rotterdam aankomen. Met de nadruk op “zou”. Cruciaal punt van mijn treinexpeditie was Antwerpen Centraal waar ik amper 5 minuten had om over te stappen maar met de conditie van een getrainde marathonloper mocht dat geen probleem vormen. Ergens tussen Lokeren en Sint-Niklaas minderde de trein echter plots vaart en kort daarna galmde een dienstmededeling door de luidsprekers. “Aandacht, aandacht, omwille van losgebroken schapen zal deze trein stapvoets verder rijden.” Daar gingen mijn 5 minuten marge. Toppunt van dit alles: in de wijde omgeving heb ik geen enkel schaap of iets wat er op leek gespot.

Met een uur vertraging bereikte ik uiteindelijk toch Rotterdam. Nog net op tijd om in het poepchique vijfsterrenhotel Westin in te checken en meteen daarna samen met Ramiro, Kim en Heidi naar de Marathon Expo af te zakken. Paul, Pol, Peter en Inge waren al present. Na het afhalen van chip en borstnummers werden we nog eens in de watten gelegd door de mensen van Adidas. Vandaar trokken we naar de Italiaan waar we eigenlijk iets te lang tafelden. Dat vond alvast ook de lange rij wachtenden die tot buiten reikte. Het was al na elven toen slaapmaatje Peter en ikzelf na een deugddoende massage van Nicole onder de wol kropen. Dat mag overigens vrij letterlijk genomen worden want het was bloedheet in de kamer. Was het de hitte of toch al de spanning, feit is dat we beiden nauwelijks geslapen hebben.

Zondag 13 april begon met een uitgebreid ontbijt: 6 sneden wit brood met aardbeienjam, 2 sneden rozijnebrood, 1 banaan en 2 koppen koffie. Daarna begon ik aan mijn persoonlijke wedstrijdritueel. Een laatste toiletbezoek, afplakken van tepels en blaargevoelige plaatsen op de voet, vullen van de drankflesjes, aanbrengen van de chip en opspelden van het borstnummer. In tegenstelling tot Peter bij wie het borstnummer meteen waterpas hing, slaagde ik er weer niet in om mijn borstnummer op een fatsoenlijke manier te bevestigen.

Een half uurtje voordat Lee Towers zijn kunstjes toonde, ging ik postvatten in het startvak. Ik maakte meteen kennis met de pacers van 3u15. Het was de bedoeling om die zolang mogelijk te volgen en dan wel te zien waar het schip zou stranden. “De dood of de gladiolen”, zo omschreef citatenfreak Rob de te volgen strategie. Dagenlang had ik zitten nadenken over hoe ik het zou aanpakken en uiteindelijk bleek dat allemaal tevergeefs want al na 70 meter ging mijn strategie de mist in. Terwijl ik continu tegen tragere deelnemers opbotste, verzwolg de massa de rode ballonnen. Enkele keren geraakte ik via gewaagde inhaalmanoeuvres over trottoirs, bermen en tramsporen opnieuw in het spoor van de pacers maar dat kostte telkens veel krachten.

Na bijna 15 kilometer was ik dat kat-en-muis-spelletje kotsbeu en bovendien was mijn hartslag al opgelopen tot 178 (of 90 procent). Ik minderde vaart en net op dat moment kreeg ik Leontien van Moorsel in het vizier. Ik vroeg beleefd aan haar twee persoonlijke hazen of ik even mocht aanhaken en dat mocht op één voorwaarde. Ik moest er voor zorgen dat Tom Boonen de overwinning in Parijs-Roubaix aan Steven De Jongh zou laten. Ik verzekerde hen dat dat geen enkel probleem was, gezien de mindere prestaties van Boonen dit jaar. Intussen babbelden we wat bij over het ongevalletje van Michaël Boogerd en over mijn fietstoertocht “de Reuzen van Vlaanderen” van 7 juni waarvoor ik hen ook graag uitnodigde.

zhm1

In normale omstandigheden doet de aanwezigheid van Leontien mijn hartslag sneller slaan maar nu was het precies andersom. Dat had echter te maken met haar hazen die het tempo wat lieten zakken. Voor mij was dit het sein om afscheid te nemen. Inmiddels was ik halfweg en wees de klok 1u40'24” aan, een tijd van minder dan 3u30 werd steeds realistischer. Ik begon aan mijn derde en laatste energiereep. Daarna schakelde ik over op energiegels. De meeste lopers hebben schrik van vaste voeding maar mijn maag verteerde alles heel vlotjes. Ik nam dan ook hele kleine hapjes en spoelde die telkens met veel water door.

Op een bepaald moment kreeg ik het gevoel dat ik op eieren aan het lopen was. Onder mijn dikke teen had er zich een immense blaar ontwikkeld en die begon te irriteren. Wetende dat dit geen onoverkomelijk probleem was, verbeet ik echter de pijn.

Het Kralingse bos is zowat de groene long van Rotterdam en na goed 30 kilometer het ideale schuiloord voor de Man met de Hamer. Ik was hem al tegengekomen tijdens mijn debuutmarathon in Brussel en ik probeerde angstvallig een nieuwe ontmoeting te vermijden. Toch was hij nadrukkelijk aanwezig want rondom mij waren al tientallen mensen noodgedwongen overgeschakeld op wandelen. Ook bij mezelf voelde ik de frisheid afnemen en mijn 5-kilometertijden zakten van 24 minuten naar 25 en zelfs iets meer dan 26 minuten maar dramatisch was dat niet.

Plots kreeg ik een tik op de schouder. “Hé, de Reus van Vlaanderen.” Het uitgedunde treintje van en met Leontien had me opnieuw ingehaald. Het kostte enige moeite maar ik haakte toch mijn wagonnetje aan. Ik wisselde nog enkele woorden met Leontien die dolblij was dat ze op weg was naar een “vet PR” en samen stoven we op de finish af. Net geen 3u30 nadat het kanon ons op gang had geschoten, zat onze marathon er op. Leontien, die helemaal voorin was gestart, haalde een nettotijd van 3u28'57” terwijl ik afklokte op 3u26'03”. Ik was dolenthousiast en zwaaide met mijn vuist in het rond. Ramiro en Rob waren de eersten om me te feliciteren.

graph

Met een kostbare medaille rond de nek dribbelde ik richting hotel waar Nicole opnieuw klaar stond om het melkzuur uit de vermoeide spieren te wrijven. Liggend op de massagebank zag ik op de televisie met tegenzin dat Tom Boonen in goede doen was. Eén voor één druppelden de Dreamteamers de veel te kleine hotelkamer binnen. Er ging een vriendschapsfles rond met daarin een soort vruchtenjenever en hoogst uitzonderlijk zette ik mijn principieel alcoholverbod even aan de kant. De sfeer zat er goed in en er werden al enkele toekomstplannen gemaakt. Op de achtergrond nam Boonen de maat van Cancellara en Ballan. Van Steven De Jongh was er geen spoor te bekennen. Sorry, Leontien.

De marathon van Rotterdam zit er op en ik kijk met een supergoed gevoel op deze Dreamteamperiode terug. Ik ben er van overtuigd dat we elkaar nog regelmatig zullen terugzien. Ook is mijn liefde voor de hardloopsport verder toegenomen. De komende weken ga ik alvast proberen om mijn marathonconditie te verzilveren in enkele lokale wedstrijden. Als eerste staat de Gezinsjogging in Harelbeke op het menu. Als blogger mag ik deze weblogloop zeker niet missen. Een echte toptijd hoop ik dan weer te realiseren ter gelegenheid van de Memorial Léonel Man – Léonel was mijn nonkel – in Waregem.

Tenslotte ben ik ook nog van plan om in de toekomst enkele marathons te lopen maar ik heb nog geen concrete plannen. Veel zal afhangen van het resultaat van een weddenschap met Heidi. Zij speelde met het zotte idee om deel te nemen aan de Hel van Kasterlee (achtereenvolgens 30 km lopen – 105 km mountainbike – 15 km lopen) en ik heb beloofd om in dat geval ook mee te doen.

16:41 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

proficiat Harmsie!! Een keiknappe tijd en dan nog in supergoed gezelschap ook blijkbaar! Geniet nog lekker na!!

Gepost door: Ruthje | 14-04-08

proficiat wat een mooi tijd Knap hoor

Gepost door: Marathonman | 14-04-08

Rotterdam Proficiat, Dirk, knap gelopen in Rotjeknor.
Mooie foto van Leontien trouwens.

Tot in Harelbeke.

Gepost door: frank spencer | 14-04-08

Proficiat Proficiat met je scherpe tijd. Als je zo'n vrouw voor je hebt lopen, ga je natuurlijk volgen hé. Zeer knap toch hoor, die tijd dan hé. Heb in Brussel ook mijn eerste gelopen, ook die vent met die hamer tegengekomen maar gisteren was hij er niet bij. Helaas kwam ik in Rotterdam andere problemen tegen (verslagje op mijn blog). Jammer voor mij maar ik heb me wel geamuseerd. Dus er komen er nog. Loop je volgende week ook in Antwerpen mee? Groeten, Steve

Gepost door: Steve | 14-04-08

Resultaat ZEER knap resultaat!!! Doe zo verder.

Gepost door: Mike | 15-04-08

druk 't was er inderdaad heel druk .. knap gelopen .. prachtige tijd!

Gepost door: Koen | 15-04-08

mooi begin van je marathoncarriere , stukken beter dan mijn eerste . Je hebt er goed aangedaan je eigen tempo te lopen en die eerste marathon dus goed ervaren , volgende keer gaat er zeker een stuk vanaf of je moest je weer inhouden voor een lekker ding !!!

Gepost door: roadrunnerke | 15-04-08

SUPER Prachtig resultaat, mooi gezelschap, er zijn er veel die geen zo'n geluk hebben tijdens hun marathon.

Gepost door: wim | 15-04-08

neen neen, geen excuses ... het weer was goed en tot 30 km was er weinig wind (volgens mij vnl langs de kaaien ... maar toen stond ik al lang onder de douche). Heb ooit 3u18 gelopen, was toen 7 kg lichter en een voorbereidingstraject dat volgens mij meer dan het dubbele was dan nu. Gewoon zeer slecht voorbereid, voor een marathon moet je de deugden van het leven (een tijdje) kunnen opzijzetten en dat zat er nu niet in ... daar ben ik wel wat over teleurgesteld .... had hier gewoon niet moeten starten ... als ik er in de toekomst nog eens 1 loop zal ik er terug staan ... dat weet ik nu wel, goede les.
PS : jouw eerste, zeer knap ... mooie richttijd en er dan nog enkele minuten onderduiken, teken dat je goed bent voorbereid!!! knap

Gepost door: wim | 20-04-08

De commentaren zijn gesloten.