07-04-08

Paniek in de aanloop naar Rotterdam

Van een sportief topweekend gesproken. Amper enkele weken na zijn voetbaldebuut maakte zoontje Simon zijn eerste competitiedoelpunt en met Stijn Devolder kregen we een prachtige winnaar van de Ronde van Vlaanderen.

Mijn eigen sportieve prestaties verbleken bij al dit geweld maar dat is natuurlijk niet meer dan normaal een week voor D-Day. Zaterdag ben ik naar de Koppenberg gaan kijken waar 17.000 wielertoeristen hun uiterste best deden om de “puist van Melden” te bedwingen. Het waren slechts enkelingen die deze kracht- en evenwichtsoefening tot een goed einde brachten. Ik had halverwege de heuvel postgevat en heb een paar tientallen moedigen het ultieme zetje gegeven zodat ze toch fietsend de top haalden. Voor mij betekende dat telkens een spurtje van enkele tientallen meters. Ik vraag me af wat trainer Rob van deze alternatieve intervaltraining vindt.

Koppenberg3_small
 

Zondagmorgen ben ik dan samen met mijn vrouwtje gaan lopen. Na enkele honderden meters sloeg de paniek toe. De hartslagmeter ging meteen naar 170 en piekte zelfs tot 178 terwijl we nauwelijks 10 kilometer per uur liepen. Help, ik word ziek, dacht ik. Gelukkig zakte de hartslag tijdens het tweede rondje van 2,5 kilometer naar normalere waarden. Ik heb nog steeds geen verklaring voor die eigenaardige meting. Mijn vrouwtje droeg geen hartslagmeter (dus geen interactie) en we liepen ook niet onder hoogspanningskabels. Zou ik last hebben van stress?

Onrust was er ook al eerder deze week. Toen ik na een kopje koffie (inclusief koekje...euh... eigenlijk waren het wel heel veel koekjes) opstond, stootte ik met de binnenkant van mijn knie tegen de hoek van onze keukentafel. Een hevige pijnscheut vloog door mijn been en haast meteen kwam er een blauw-rood knikkertje op de getormenteerde plek. Bye, bye Rotterdam, flitste het door mijn hoofd. Het pijngevoel bleef wel enkele dagen aanwezig maar de training van zondag heeft me op dat vlak gerustgesteld.

De komende dagen komt het er nu dus op aan om heel te blijven. Er moet deze week ook nog gewerkt worden maar ik ga toch proberen om zoveel mogelijk te rusten. Met “In Europa” van Geert Mak heb ik daarvoor alvast de ideale compagnon gevonden.

En zondag... dan gaan we vlammen. Met 3u15 ligt de lat heel erg hoog voor mij en de griepaanval heeft het er zeker niet gemakkelijker op gemaakt maar we gaan er voor. Ik heb overigens nog een extra motivatie gevonden. Hoe sneller ik zondag binnen ben, hoe langer ik naar Parijs-Roubaix kan kijken.

10:59 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Hartslagmeters hebben soms kuren, ik zou er niet van wakker liggen. Je bent klaar voor Rotterdam, zondag alles geven en vooral niet vergeten te genieten !!! Veel succes

Gepost door: philippe | 07-04-08

Met mij zullen ongetwijfeld velen hopen dat je lang naar Parijs-Roubaix kan kijken.
Alvast veel suc6

Gepost door: Marc | 07-04-08

je zal de koers deze keer nie via gsm kunnen volgen, veel succes

Gepost door: marnix | 07-04-08

hartslag Zeker als je met Polar loopt kan dit al eens voorvallen. Als 't regelmatig gebeurt effie de batterijen nakijken (van de hs meter hé, niet van je pacemaker ;-) ) Enneuh ... het drinken van koffie heeft ook een negatieve invloed op je hartslag ...

Gepost door: geert | 09-04-08

ik hoop dat je veel op mijn website komt kijken en jij scrijft over lopen ik ge het dan eens allemaal lezen

Gepost door: cedric van thuyne | 10-04-08

succes!! héél veel succes Harmsie!!

Gepost door: Ruthje | 12-04-08

3 uur 15 Morgen ben ik in Parijs-Roubaix en ik zal duimen dat je de beoogde 3 uur 15 haalt.Zelf ben ik nog steeds licht gekwetst aan de linkerknie en ik moest al Antwerpen schrappen.allee veel succes morgen en geniet er maar van!

Gepost door: Johan | 12-04-08

De commentaren zijn gesloten.