31-03-08

Met het Dreamteam in Zandvoort

 

Nooit gedacht dat een weekendje Zandvoort me zo zou ontspannen. Bij de eerste aanblik van het kuststadje met nogal wat leegstand kwam aanvankelijk nochtans de term “vergane glorie” in me naar boven. Dat werd er niet beter op toen ik mijn hotelkamer betrad. Ik had kamer 30 en in centimeters uitgedrukt was dat ook zowat de breedte van mijn kamerdeur. Gelukkig zijn hardlopers niet meteen de dikste (en meest veeleisende) mensen.

 

Al snel werd ik geconfronteerd met de typisch Nederlandse gastvrijheid. Na een perfecte en gezellige autorit van drie uur (met dank aan co-piloot Heidi) nam ik nog snel een verkwikkende douche. Toen ik kleddernat de douche uitstapte, stond ik plots oog in oog met de buurvrouw die nietsvermoedend op haar terras een boekje zat te lezen. Een gordijn was er niet, en om niet van exhibitionisme te worden beschuldigd ben ik maar snel achter de kast gedoken.

 

Ik had ongetwijfeld nog rode wangetjes toen ik even later met Heidi een Italiaans restaurant binnenstapte. Uit (overigens onterechte) schrik voor een te kleine portie spaghetti, koos ik een pizza Hawaï. Die was onwaarschijnlijk lekker. Ik weet niet of het er iets mee te maken heeft, maar de gebruikte hoeveelheid knoflook was indrukwekkend: in plaats van een teentje had de kok er wellicht een volwassen voet op gegooid.

 

Dreamteamer word je niet zomaar. Vele mensen hebben me al aangeklampt met de vraag wat het ultieme geheim is om geselecteerd te worden voor het Dreamteam. Wel, het is heel simpel. Je moet laten merken dat je heel gedreven bent. Het Dreamteam anno 2008 is dat heel zeker en na ons restaurantbezoek gingen Heidi en ik dan ook uitgebreid het parcours verkennen. Ondanks het schaarse maanlicht kwamen we heel snel tot de conclusie dat de strandpassage - waar de wind bovendien nog eens in het nadeel stond – wel eens heel zwaar zou kunnen worden. We stelden meteen onze ambities een stuk bij: 53' voor Heidi en 50' voor mezelf.

 

De zondagmorgen werd ingezet met een stevig ontbijt. Drie bruine boterhammen met kersenconfituur, een sneetje Peynenburg-peperkoek (overigens een Nederlands bedrijf in Vlaamse handen) en twee koppen koffie. Dat moest volstaan om tijdens de wedstrijd geen hongerklop te krijgen. Daarna trokken we naar het circuit.

 

Nog op de parking troffen we Peter en één voor één druppelden de andere Dreamteamers binnen en maakten we ons klaar voor de ultieme test. Na lang twijfelen koos ik finaal toch voor de korte broek. Om een of andere administratieve reden bleek ik een nummer voor startbox 3 te hebben terwijl de meeste andere kompanen een nummer voor startbox 2 hadden. Met het verkeerde nummer probeerde ik ongezien startbox 2 binnen te glippen maar dat mislukte. Door me voor te stellen als privéhaas van Heidi slaagde ik uiteindelijk toch in mijn opzet (@ Peter: het was dus geen grapje maar een leugentje om bestwil) en mocht ik mee naar binnen.

 

Amper 30 seconden na het startschot passeerde ik al de matten. Er liep toch nog opvallend veel volk voor me uit. Ik nam de binnenkant van het parcours en ging door de Tarzanbocht over de curb stones. Niet de ophanging maar wel mijn borstband sneuvelde bij dit inhaalmanoeuvre want plots was het een buikband geworden. Noodgedwongen voerde ik een halve striptease uit: shirt naar boven, borstband los maken, borstband korter maken, borstband aan doen, shirt naar beneden. Dit lijkt misschien eenvoudig maar tegen een snelheid van pakweg 15 km/u is dat allesbehalve het geval.

zandvoort05

Aan kilometer vier kwam ik door in iets meer dan 16 minuten. Even later verlieten we het circuit en gingen we het strand op. Meteen werden er groepjes gevormd. Ik wou naar het groepje voor me lopen maar ik durfde het niet aan om alleen de sprong te maken. Dat zou teveel energie en kracht gekost hebben met zoveel wind. Uiteindelijk deed ik het toch en bij het verlaten van het strand gaf mijn hartslagmeter 190 aan. Veel overschot had ik niet meer. Ik kwam bij An Claes en die had er geen probleem mee dat ik even in haar zog meeliep (nogmaals bedankt An!). Voor de tweede 4 kilometer had ik maar liefst 17'43” nodig. Daar lag echter het keerpunt en tot aan de finish hadden we nu vooral de wind in de rug. Ik probeerde te verdapperen en dat lukte redelijk. Uiteindelijk had ik nog een redelijk eindschot want de laatste kilometer ging in 3'37”.

 

Het begint een (vervelende) gewoonte te worden maar ik kwam weer een handvol seconden tekort om mijn doel te halen. Toch was ik niet ontevreden. Zeker niet toen achteraf bleek dat ik in de recreatieloop op plaats 62 was geëindigd op 4944 deelnemers.

 

Het beukwerk door zand, wind en een beetje regen werd ruimschoots beloond. Nicole trakteerde alle Dreamteamers op een deugd doende massage. Daarna trok ik de lange loopbroek aan en samen met Inge en Fons deden we nog een laatste rondje op het Circuit. De combinatie circuit, strand en stadscentrum is fantastisch en ik denk dat zondag in Zandvoort een nieuwe klassieker is geboren.

21:16 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-03-08

Hou het proper

 

De donkere wolken beginnen stilaan weg te trekken. Figuurlijk dan toch want de voorbije week heb ik probleemloos mijn schema kunnen afwerken. Letterlijk was dat veel minder geval want ik ben maar liefst drie keer als een verzopen kieken thuisgekomen. Maandag was ik dan nog vergeten om mijn tepels af te plakken en bij thuiskomst waren die helemaal open geschuurd. Een pijnlijke ervaring maar gelukkig geen beletsel om verder te trainen.

 

Zondag stond er een wisselloop (40' in Z1 + 20' in Z2-3 en dat maal 2) op het programma. Gezien de specifieke training ben ik er weer helemaal alleen op uit getrokken. Ook dat kan leuk zijn en ik heb dan ook volop genoten van mijn ZEN-moment dat meer dan twee uren duurde. Eigenlijk zou ik pen en papier moeten meenemen om onderweg al mijn hersenkronkels vast te leggen. Volkszanger Guido Belcanto vertrouwde me onlangs toe dat hij op de fiets al vele liedjes heeft geschreven.

 

Tijdens mijn training langs landelijke wegen heb ik me vandaag mateloos geërgerd aan het vele afval dat de mensen in de wegbermen achterlaten. Honderden, neen, duizenden blikjes heb ik in de grachten zien liggen. Het is duidelijk te merken dat Jupiler het meest verkochte bier in België is. Ook Coca-Cola was goed vertegenwoordigd. Voorts lagen er ook opvallend veel verpakkingen van energiegels. Het deed me denken aan een situatie tijdens de marathon van Brussel. Een vrouw die net voor mij liep, had net een energiegel ingenomen en gaf – bij gebrek aan vuilnisbak in de buurt – de lege verpakking aan een politieagent. Die onderzocht het stukje afval vluchtig en omdat dit niet tot zijn takenpakket behoorde, gooide hij het daarna voor zijn voeten op de grond. Bij deze dus een warme oproep aan iedereen: hou het proper.

08:29 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-08

De eerste dertiger

 

“Laten we niet aan het gras trekken in de hoop dat het dan sneller zal groeien.” Met die woorden probeerde trainer Rob me te overtuigen om na mijn ziekte er niet te hard tegenaan te gaan. Dat is maar gedeeltelijk gelukt want ik heb deze week anderhalf uur meer gelopen dan voorzien in mijn schema. Aan de intensiteit heb ik niet geraakt, ik heb alleen maar het volume wat opgeschroefd. Op die manier heb ik de voorbije 7 dagen 95,3 kilometer op mijn teller bijgeschreven en dat is een persoonlijk record.

 

Dat er nog veel werk aan de winkel is, bleek donderdag toen er lange versnellingen (6 x 1500 meter) op het programma stonden. Begin januari heb ik een gelijkaardige training afgewerkt en toen was ik 10 tot 15 seconden sneller terwijl de hartslag 5 slagen lager was. Donderdagavond had ik dan ook in de eerste plaats zin om een potje te janken. Maar dat helpt de conditie natuurlijk niet zo veel vooruit.

 

Zaterdag heb ik mijn eerste dertiger gelopen. Ik was alleen maar toch ook weer niet helemaal alleen want ik had meer dan drie uur lang het gezelschap van Henny Vrienten, Shane MacGowan (The Pogues) en John Watts (Fischer-Z). Voor het eerst ben ik er namelijk op uit getrokken met de I-pod. De koeien keken (terecht) raar op toen ze een verwaaide loper zagen passeren die luidkeels “Marliese” aan het meebrullen was. Maar het helpt toch wel om de urenlange duurloop door te komen.

 

duin_29_juli_2007_007a

Binnen twee weken staat er nog zo'n dertiger op het programma. De zondag daarop gaat het Dreamteam het circuit van Zandvoort onveilig maken en daarna begint het aftellen naar Rotterdam. Als ik er aan denk, krijg ik nu al kriebels in mijn buik.

14:06 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-03-08

Van Oostende naar Brugge

 

We hebben gisteren tussen Oostende en Brugge opnieuw een bladzijde omgedraaid. Een zwarte, vol met hardnekkige griepbacillen die me tien dagen aan de kant hielden. Na een weekje bestaande uit vier duurloopjes van telkens een tiental kilometer, stond ik aan de start van de wedstrijd over 10 mijl. De opwarming leerde me dat het onverstandig zou zijn om voluit te gaan want meteen volgde de ene hoestbui na de andere.

 

Ik had ook nooit de bedoeling om het gashendeltje volledig open te draaien want ik had een veel nobeler doel: mijn langeduurloopbuddy Lore in een zo snel mogelijke tijd binnenbrengen. Dat is aardig gelukt want met een chrono van 1u21 mag ze hopen dat ze in de marathon van Antwerpen eindelijk onder de magische grens van 4 uur zal duiken. Voor mij betekende de wedstrijd alvast een geruststelling want de hartslag bleef de ganse tijd netjes in zone 3.

lore_20en_20dirk_small

Na de aankomst bleken de aanwezige Dreamteamers allemaal heel gelukkig met hun eindtijd. Mijn respect voor Paul en Pol neemt met de dag toe. Heidi nam lekker revanche voor haar iets mindere prestatie in Schoorl. En zonnetje-in-huis Kim? Met de eeuwige glimlach op haar gezicht blijkt zij de ideale promotor van de hardloopsport te zijn. Kijk maar eens naar de kaft van de nieuwste Runner's World.

Het was inmiddels al weer een tijdje geleden dat ik nog eens enkele webloglopers had ontmoet. Maar dat werd gisteren ruimschoots goedgemaakt. Nauwelijks aangekomen werd ik al verwelkomd door de immer vrolijke Katrien. Later zag ik ook nog Tineke, Jan, Clint, Philippe en Ann, Hansy, Yves, ... Ik vermoed dat iedereen een pr heeft neergezet. 

Na twee weken aanmodderen, pik ik deze week opnieuw mijn trainingsschema op. Het is jammer van de verloren tijd maar trainer Rob heeft me op het hart gedrukt om niet te proberen die gemiste trainingen in te halen. Dit betekent dat ik in de aanloop naar Rotterdam maar twee dertigers zal hebben gelopen. Ideaal is anders maar met een stevige portie Vlaams karakter kom je ook al een eind ver.

17:48 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |