31-03-08

Met het Dreamteam in Zandvoort

 

Nooit gedacht dat een weekendje Zandvoort me zo zou ontspannen. Bij de eerste aanblik van het kuststadje met nogal wat leegstand kwam aanvankelijk nochtans de term “vergane glorie” in me naar boven. Dat werd er niet beter op toen ik mijn hotelkamer betrad. Ik had kamer 30 en in centimeters uitgedrukt was dat ook zowat de breedte van mijn kamerdeur. Gelukkig zijn hardlopers niet meteen de dikste (en meest veeleisende) mensen.

 

Al snel werd ik geconfronteerd met de typisch Nederlandse gastvrijheid. Na een perfecte en gezellige autorit van drie uur (met dank aan co-piloot Heidi) nam ik nog snel een verkwikkende douche. Toen ik kleddernat de douche uitstapte, stond ik plots oog in oog met de buurvrouw die nietsvermoedend op haar terras een boekje zat te lezen. Een gordijn was er niet, en om niet van exhibitionisme te worden beschuldigd ben ik maar snel achter de kast gedoken.

 

Ik had ongetwijfeld nog rode wangetjes toen ik even later met Heidi een Italiaans restaurant binnenstapte. Uit (overigens onterechte) schrik voor een te kleine portie spaghetti, koos ik een pizza Hawaï. Die was onwaarschijnlijk lekker. Ik weet niet of het er iets mee te maken heeft, maar de gebruikte hoeveelheid knoflook was indrukwekkend: in plaats van een teentje had de kok er wellicht een volwassen voet op gegooid.

 

Dreamteamer word je niet zomaar. Vele mensen hebben me al aangeklampt met de vraag wat het ultieme geheim is om geselecteerd te worden voor het Dreamteam. Wel, het is heel simpel. Je moet laten merken dat je heel gedreven bent. Het Dreamteam anno 2008 is dat heel zeker en na ons restaurantbezoek gingen Heidi en ik dan ook uitgebreid het parcours verkennen. Ondanks het schaarse maanlicht kwamen we heel snel tot de conclusie dat de strandpassage - waar de wind bovendien nog eens in het nadeel stond – wel eens heel zwaar zou kunnen worden. We stelden meteen onze ambities een stuk bij: 53' voor Heidi en 50' voor mezelf.

 

De zondagmorgen werd ingezet met een stevig ontbijt. Drie bruine boterhammen met kersenconfituur, een sneetje Peynenburg-peperkoek (overigens een Nederlands bedrijf in Vlaamse handen) en twee koppen koffie. Dat moest volstaan om tijdens de wedstrijd geen hongerklop te krijgen. Daarna trokken we naar het circuit.

 

Nog op de parking troffen we Peter en één voor één druppelden de andere Dreamteamers binnen en maakten we ons klaar voor de ultieme test. Na lang twijfelen koos ik finaal toch voor de korte broek. Om een of andere administratieve reden bleek ik een nummer voor startbox 3 te hebben terwijl de meeste andere kompanen een nummer voor startbox 2 hadden. Met het verkeerde nummer probeerde ik ongezien startbox 2 binnen te glippen maar dat mislukte. Door me voor te stellen als privéhaas van Heidi slaagde ik uiteindelijk toch in mijn opzet (@ Peter: het was dus geen grapje maar een leugentje om bestwil) en mocht ik mee naar binnen.

 

Amper 30 seconden na het startschot passeerde ik al de matten. Er liep toch nog opvallend veel volk voor me uit. Ik nam de binnenkant van het parcours en ging door de Tarzanbocht over de curb stones. Niet de ophanging maar wel mijn borstband sneuvelde bij dit inhaalmanoeuvre want plots was het een buikband geworden. Noodgedwongen voerde ik een halve striptease uit: shirt naar boven, borstband los maken, borstband korter maken, borstband aan doen, shirt naar beneden. Dit lijkt misschien eenvoudig maar tegen een snelheid van pakweg 15 km/u is dat allesbehalve het geval.

zandvoort05

Aan kilometer vier kwam ik door in iets meer dan 16 minuten. Even later verlieten we het circuit en gingen we het strand op. Meteen werden er groepjes gevormd. Ik wou naar het groepje voor me lopen maar ik durfde het niet aan om alleen de sprong te maken. Dat zou teveel energie en kracht gekost hebben met zoveel wind. Uiteindelijk deed ik het toch en bij het verlaten van het strand gaf mijn hartslagmeter 190 aan. Veel overschot had ik niet meer. Ik kwam bij An Claes en die had er geen probleem mee dat ik even in haar zog meeliep (nogmaals bedankt An!). Voor de tweede 4 kilometer had ik maar liefst 17'43” nodig. Daar lag echter het keerpunt en tot aan de finish hadden we nu vooral de wind in de rug. Ik probeerde te verdapperen en dat lukte redelijk. Uiteindelijk had ik nog een redelijk eindschot want de laatste kilometer ging in 3'37”.

 

Het begint een (vervelende) gewoonte te worden maar ik kwam weer een handvol seconden tekort om mijn doel te halen. Toch was ik niet ontevreden. Zeker niet toen achteraf bleek dat ik in de recreatieloop op plaats 62 was geëindigd op 4944 deelnemers.

 

Het beukwerk door zand, wind en een beetje regen werd ruimschoots beloond. Nicole trakteerde alle Dreamteamers op een deugd doende massage. Daarna trok ik de lange loopbroek aan en samen met Inge en Fons deden we nog een laatste rondje op het Circuit. De combinatie circuit, strand en stadscentrum is fantastisch en ik denk dat zondag in Zandvoort een nieuwe klassieker is geboren.

21:16 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

exhibitionisme in het buitenland... gelukkig had die Nederlandse security net een fitna'tje te bewaken...

Gepost door: jogginggirl | 01-04-08

De commentaren zijn gesloten.