18-02-08

Griep :-(

 

Voor het derde jaar op rij doe ik mee aan de Grote Griepmeting. Het invullen van het enquêteformulier is intussen een wekelijkse routineklus geworden: neen, ik heb deze week geen koorts opgemeten en neen ik heb geen griepprik gekregen. Deze week zal ik voor het eerst een ander antwoord moeten formuleren.

 

Nadat ik zaterdagmiddag onder een stralend zonnetje in mijn moestuin had gewerkt, voelde ik me ziek worden. De koortsthermometer bevestigde het slechte gevoel want die steeg gezwind boven 38°. Zondagmorgen was het helemaal om zeep want ik stond op met hoofd-, nek- en vooral veel spierpijn. Ook de koorts was nog niet geweken.

 

Een grote verrassing was dat niet want eerder deze week was onze oudste zoon (de toekomstige bakker) en daarna ook mijn vrouwtje ziek geworden. Enkel onze jongste zoon (de voetballer) bleef gespaard van de ziektekiemen. (Ik zal een voetballer dus nooit meer een mietje noemen). De diagnose van de dokter was voorspelbaar: griep en ze waarschuwde dat die zeer besmettelijk was. Om de risico's op wederzijdse besmetting te beperken, hebben we intussen maar het veldbed boven gehaald en slaap ik in de leefruimte. Voor de tweede keer in amper enkele dagen tijd slaap ik dus niet in het echtelijke bed. En dat nota bene in de week van Valentijn.


De dokter raadde me ook aan om zeker niet te lopen vooraleer de koorts helemaal geweken is. Bij voorkeur moet ik een paar extra rustdagen in lassen. Ik had nochtans naar deze week uitgekeken want met zes trainingen en een totaal van zowat 80 kilometer zou dit een grand cru week worden. Jammer. Hopelijk valt de weerslag op de conditie uiteindelijk een beetje mee. Het is natuurlijk spijtig dat ik voor het eerst in jaren geveld ben door ziekte maar toch beter nu dan op 13 april.

11:43 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-02-08

Schoorl: net wel en net niet

In het verleden heb ik regelmatig overwogen om naar het Zuiden te emigreren maar ik ben sinds dit weekend van gedachten veranderd. Had ik tot voor kort nog nooit van Schoorl gehoord, nu wil ik er meteen gaan wonen. Er is wel één voorwaarde: het moet alle dagen hetzelfde weer zijn zoals het voorbije weekend.

 

Zon, zee, natuur, … dit was het prachtige decor voor een supergezellige bijeenkomst van het Dreamteam. De groep groeit steeds dichter naar elkaar toe en dwingt ieder van ons er toe om zijn eigen grenzen af te tasten. Voor mij was dat vooral op zaterdag het geval. Samen gingen we een eindje loslopen en om de spieren wat los te gooien gaf Kim ons een introductiecursus dansen. Zwaai, zwaai, knie, knie, hak, hak, … Amechtig deed ik een poging om het helse ritme te volgen. Echt elegant zal het er bij mij niet uitgezien hebben want ik was de allerlaatste in de rij toen het danstalent werd uitgedeeld. Het was geleden van ons huwelijksfeest dat ik nog eens op een dansvloer te zien was geweest. (Voor de nieuwsgierigen: in september vieren we ons kristallen bruiloft)

 

Ons armen- en benengezwaai had zelfs heel ingrijpende gevolgen. Plaats van actie was namelijk een parking voor het Golden Tulip hotel waar alle topatleten zich klaarmaakten voor de wedstrijd van zondag. Van op zijn terrasje sloeg Kamiel Maase ons gade. Bij het zien van ons geklungel sloeg hij in een kramp van het lachen. Het is jammer genoeg niet meer goed gekomen voor Kamiel. Zondagmiddag moest hij noodgedwongen forfait geven.

 

Tijdens de pastaparty van zaterdagavond deden we ons uiterste best om ons koolhydratenreservoir vakkundig aan te vullen. Na drie borden had ik eigenlijk nog wel zin maar ik durfde het niet meer aan om nog eens langs het buffet te gaan. Een fruitig toetje later en een babbel met de immer vrolijke Jacques (ex-Dreamteamer 2005) trok ik met Heidi, Inge en Peter naar onze bungalow om al snel onder de wol te kruipen. De anderen hadden nog extra behoefte aan koolhydraten die ze vonden in een bar met de toepasselijke naam “De Trappist”.

 

Voor de wedstrijd had ik gehoopt op een tijd van 1u30’. Ik had de bedoeling om zo vlak mogelijk te lopen (ongeveer 4’15” per kilometer) maar dat plan kreeg al een serieuze deuk in de eerste kilometers. We hadden wel een plaatsje gekregen in het tweede startvak maar er stond zeker nog 500 man voor ons. In het begin was het dan ook continu slalommen.

 

De helling aan kilometer 8 verteerde ik vrij vlot. Met iets kleinere pasjes probeerde ik de hartslag onder controle te houden. Op het tien kilometerpunt had ik enkele seconden voorsprong op mijn schema 42’21” (ipv 42’30”). De benen voelden nog goed en ik genoot volop van het prachtige decor. Ik liep een tijdje samen met Niels die er op aandrong om hem even in mijn verslag te vermelden. (Heb ik nu een flesje champagne verdiend?). Maar uiteindelijk ging hij net iets te snel voor mij. Vooral toen de weg rond kilometer 15 weer begon te hellen. Het tempo zakte iets en de benen begonnen nu echt te verzuren. Net toen ik dacht dat ik de top van de duin had bereikt, doemde er in de verte een nog hoger exemplaar op. Ik richtte mijn blik naar het hoogste punt en begon mijn stappen te tellen. Heel even hielp het trucje om er de schwung in te houden.

 

Ondanks de vermoeidheid bleef de rekenmachine in mijn hoofd volop knetteren. Aan kilometer 18 bleek dat ik moest versnellen en dat deed ik dan ook prompt. Maar ik had het gevoel dat de turbo niet echt wou aanslaan. Met de beste wil van de wereld kreeg ik de hartslag niet meer hoger. Op een licht hellend stukje op anderhalve kilometer wist ik dat het over was en ging de snelheid er helemaal uit. De aanmoedigingen van enkele onbekende supporters in de aankomstzone gaven me nog wat moed maar ik eindigde uiteindelijk in een netto-tijd van 1u30’58”.

 

Aanvankelijk was ik een beetje ontgoocheld dat ik mijn doelstelling niet had gehaald maar al snel kwam het besef dat ik vandaag echt niet harder kon. Eigenlijk had ik alle redenen om gelukkig te zijn want ik verbeterde mijn persoonlijke record met één minuut. Bovendien was ik toch 225e op een veld van bijna 2500 deelnemers.

 

Schoorl heeft me intussen een stuk wijzer gemaakt. Ik vrees namelijk dat mijn ambitie veel groter is dan mijn kunnen. Een tijd van 3u15’ in Rotterdam is voor mij niet echt haalbaar, vrees ik. Toch ga ik er alles aan doen om die zo dicht mogelijk te benaderen. Maar in de eerste plaats wil ik blijven genieten van het hardlopen.

13:35 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-02-08

Op weg naar Schoorl

 

“Wat mij betreft mag je zondag los in Schoorl.” De woorden van trainer Rob klinken me als muziek in de oren. Toch krijg ik niet voluit carte blanche want “merk je dat het om wat voor reden ook niet lekker draait, ga dan zeker niet forceren. Want dan ga je te diep in de reserves en dat trekt een te lang spoor in de trainingen van de periode er na,” volgt er toch nog een waarschuwing. Ik zal er zeker rekening mee houden want de woorden van Rob zijn evangelie voor mij. Met het Dreamteam zijn we inmiddels al twee maanden ver en ik heb nog geen enkele training gemist.

 

Vorige week was het er nochtans bijna van gekomen. Donderdag had ik nogal wat deadlines en in de namiddag moest ik naar een werkvergadering en een aansluitende receptie. Ik heb zuinig omgesprongen met de lekkere hapjes en heb zelfs een puntzakje friet resoluut geweigerd. Na een zware werkdag kwam ik rond 18 uur thuis en voelde ik me zo slap als een vaatdoek. Het laatste waar ik zin in had, was lopen. Zeker omdat er op dat moment een soort sneeuwregen uit de lucht viel. Maar ik vermande me en heb plichtsbewust mijn training afgewerkt. Ondanks de fysische vermoeidheid zat ik 's avonds in mijn zetel te stralen van geluk.

Dsc_0732_cu_schoorl

Het is inmiddels al zes weken geleden dat ik nog een wedstrijd liep en ik heb dus oneindig veel goesting om er weer eens in te vliegen. Ik heb een bezoekje gebracht aan de webstek van de organisatie “Groet uit Schoorl” en daarvan heb ik twee dingen onthouden. Ten eerste zullen er heel wat echte toppers (ook Vlaamse) aan de start staan. Hopelijk kunnen we met enkelen een praatje slaan en geven zij ons de ultieme tip op weg naar Rotterdam. Daarnaast kijk ik al uit naar het wondermooie parcours. Ik hou niet zo van stadslopen en stadsmarathons (behalve dan Rotterdam, natuurlijk). Veel liever loop ik door het bos, over groene heuvels, tussen de koeien of langs adembenemende waterpartijen. In Schoorl zal ik dus ongetwijfeld aan mijn trekken komen.

 

Ik heb gehoord dat het parcours niet helemaal vlak is maar als Kamiel Maase vorig jaar 1u02 liep, kan het toch ook niet heel erg zwaar zijn. Ik hoop alvast mijn pr te verbeteren (1u31'53”) en als het even kan onder 1u30 te duiken. Als dat lukt, zal mijn Dreamteamavontuur al voor de helft gelukt zijn.

13:00 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |