11-02-08

Schoorl: net wel en net niet

In het verleden heb ik regelmatig overwogen om naar het Zuiden te emigreren maar ik ben sinds dit weekend van gedachten veranderd. Had ik tot voor kort nog nooit van Schoorl gehoord, nu wil ik er meteen gaan wonen. Er is wel één voorwaarde: het moet alle dagen hetzelfde weer zijn zoals het voorbije weekend.

 

Zon, zee, natuur, … dit was het prachtige decor voor een supergezellige bijeenkomst van het Dreamteam. De groep groeit steeds dichter naar elkaar toe en dwingt ieder van ons er toe om zijn eigen grenzen af te tasten. Voor mij was dat vooral op zaterdag het geval. Samen gingen we een eindje loslopen en om de spieren wat los te gooien gaf Kim ons een introductiecursus dansen. Zwaai, zwaai, knie, knie, hak, hak, … Amechtig deed ik een poging om het helse ritme te volgen. Echt elegant zal het er bij mij niet uitgezien hebben want ik was de allerlaatste in de rij toen het danstalent werd uitgedeeld. Het was geleden van ons huwelijksfeest dat ik nog eens op een dansvloer te zien was geweest. (Voor de nieuwsgierigen: in september vieren we ons kristallen bruiloft)

 

Ons armen- en benengezwaai had zelfs heel ingrijpende gevolgen. Plaats van actie was namelijk een parking voor het Golden Tulip hotel waar alle topatleten zich klaarmaakten voor de wedstrijd van zondag. Van op zijn terrasje sloeg Kamiel Maase ons gade. Bij het zien van ons geklungel sloeg hij in een kramp van het lachen. Het is jammer genoeg niet meer goed gekomen voor Kamiel. Zondagmiddag moest hij noodgedwongen forfait geven.

 

Tijdens de pastaparty van zaterdagavond deden we ons uiterste best om ons koolhydratenreservoir vakkundig aan te vullen. Na drie borden had ik eigenlijk nog wel zin maar ik durfde het niet meer aan om nog eens langs het buffet te gaan. Een fruitig toetje later en een babbel met de immer vrolijke Jacques (ex-Dreamteamer 2005) trok ik met Heidi, Inge en Peter naar onze bungalow om al snel onder de wol te kruipen. De anderen hadden nog extra behoefte aan koolhydraten die ze vonden in een bar met de toepasselijke naam “De Trappist”.

 

Voor de wedstrijd had ik gehoopt op een tijd van 1u30’. Ik had de bedoeling om zo vlak mogelijk te lopen (ongeveer 4’15” per kilometer) maar dat plan kreeg al een serieuze deuk in de eerste kilometers. We hadden wel een plaatsje gekregen in het tweede startvak maar er stond zeker nog 500 man voor ons. In het begin was het dan ook continu slalommen.

 

De helling aan kilometer 8 verteerde ik vrij vlot. Met iets kleinere pasjes probeerde ik de hartslag onder controle te houden. Op het tien kilometerpunt had ik enkele seconden voorsprong op mijn schema 42’21” (ipv 42’30”). De benen voelden nog goed en ik genoot volop van het prachtige decor. Ik liep een tijdje samen met Niels die er op aandrong om hem even in mijn verslag te vermelden. (Heb ik nu een flesje champagne verdiend?). Maar uiteindelijk ging hij net iets te snel voor mij. Vooral toen de weg rond kilometer 15 weer begon te hellen. Het tempo zakte iets en de benen begonnen nu echt te verzuren. Net toen ik dacht dat ik de top van de duin had bereikt, doemde er in de verte een nog hoger exemplaar op. Ik richtte mijn blik naar het hoogste punt en begon mijn stappen te tellen. Heel even hielp het trucje om er de schwung in te houden.

 

Ondanks de vermoeidheid bleef de rekenmachine in mijn hoofd volop knetteren. Aan kilometer 18 bleek dat ik moest versnellen en dat deed ik dan ook prompt. Maar ik had het gevoel dat de turbo niet echt wou aanslaan. Met de beste wil van de wereld kreeg ik de hartslag niet meer hoger. Op een licht hellend stukje op anderhalve kilometer wist ik dat het over was en ging de snelheid er helemaal uit. De aanmoedigingen van enkele onbekende supporters in de aankomstzone gaven me nog wat moed maar ik eindigde uiteindelijk in een netto-tijd van 1u30’58”.

 

Aanvankelijk was ik een beetje ontgoocheld dat ik mijn doelstelling niet had gehaald maar al snel kwam het besef dat ik vandaag echt niet harder kon. Eigenlijk had ik alle redenen om gelukkig te zijn want ik verbeterde mijn persoonlijke record met één minuut. Bovendien was ik toch 225e op een veld van bijna 2500 deelnemers.

 

Schoorl heeft me intussen een stuk wijzer gemaakt. Ik vrees namelijk dat mijn ambitie veel groter is dan mijn kunnen. Een tijd van 3u15’ in Rotterdam is voor mij niet echt haalbaar, vrees ik. Toch ga ik er alles aan doen om die zo dicht mogelijk te benaderen. Maar in de eerste plaats wil ik blijven genieten van het hardlopen.

13:35 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

mooie prestatie en op een onbekend terrein sneuvelen op 58' van je doelstelling is helemaal niet slecht

Gepost door: Wim Geerts | 11-02-08

Groet uit Schoorl
Ja, Schoorl is een schilderachtig plaatsje waar ik ook “mijnen ouden dag” zou kunnen slijten.
Jammer genoeg moesten we door blessure verstek geven, zoniet liepen we er zeker bij.
Proficiat met je knappe prestatie en dito PR.
De vele trainingen van Rob beginnen al hun vruchten af te leggen.
Op naar de Coolsingel !

Gepost door: frank spencer | 11-02-08

wat is nu een minuutje ? Okee, dan maken we der 3.16 van op de coolsingel, ook goed ?
Toch proficiat met je PR, en wie weet, de weken na Rotterdam zal de conditie nog beter zijn, dus vb. dan eens onder de 1.30 gaan ?

Gepost door: jogginggirl | 11-02-08

Lijkt me helemaal geen slechte tijd. En de hoop op 3u15 nog niet opgeven. De ene dag is de andere niet.

Gepost door: yves | 12-02-08

58 seconden is helemaal niet veel hé ! En de éne dag is de andere niet . Eigenlijk heb je gewoon een goeie tijd .
Gr

Gepost door: Jetty | 16-02-08

De commentaren zijn gesloten.