Het is hier al een tijdje stil geweest op mijn blog waarvoor er allerlei redenen te verzinnen zijn (echte en drogredenen). Dit wil echter niet zeggen dat ik als een vadsige Bourgondiër in mijn zetel ben beland. Omdat ik niet echt een doel voor ogen had, heb ik de voorbije weken wel een beetje minder gestructureerd getraind. Daar komt binnenkort wellicht verandering in want de marathonkoorts begint weer te stijgen.

Om eens te weten te komen hoe het momenteel met de conditie is gesteld, heb ik gisteren deelgenomen aan een wedstrijd in Egem (Pittem). Als opwarming liep ik een rondje mee met zoontje Simon die zich had ingeschreven voor de kinderlopen. Hij was de allerjongste van de 20-koppige bende maar eindigde toch op een mooie negende plaats.

Daarna was het mijn beurt voor een wedstrijd over 11,6 kilometer verdeeld over vier rondjes. Gezien de vele concurrentie (oa Waregem, Izegem, Lauwe, ...) waren er slechts 48 deelnemers maar daartussen toch enkele kleppers als Bart Bleyaert en triathleet Bart Verkaemer. Ik had me voorgenomen om heel rustig te starten en dat bleek achteraf de juiste tactiek gezien de aard van het parcours en de krachtige wind.

De eerste lange strook (richting Pittem) was nog aangenaam bergaf maar dan moesten we rechtsaf en daar begon de miserie: de wind pal op de snoet en meteen daarna een serieuze beklimming. Zo goed en zo kwaad als mogelijk probeerde ik mij te verschuilen achter enkele brede ruggen. Op de top van de heuvel (toch zowat 20 meter hoogteverschil) zat de hartslag al op 185. Ik vreesde een groot verval in de volgende rondes maar dat viel al bij al zeer goed mee: ronde 1 (wel 150 meter korter) in 11'12” en daarna 12'06”, 12'22”. De laatste ronde kon ik nog een forse versnelling uit de kuiten schudden wat resulteerde in een rondetijd van 11'54” en een totaaltijd van 47'34” (bijna 14,7 km/u). Met zoveel wind en op zo'n zwaar parcours was ik daar supergelukkig mee. Ik hoop voor de congé nog eens door de muur van de 15 te gaan.