29-06-08

Test in Egem

Het is hier al een tijdje stil geweest op mijn blog waarvoor er allerlei redenen te verzinnen zijn (echte en drogredenen). Dit wil echter niet zeggen dat ik als een vadsige Bourgondiër in mijn zetel ben beland. Omdat ik niet echt een doel voor ogen had, heb ik de voorbije weken wel een beetje minder gestructureerd getraind. Daar komt binnenkort wellicht verandering in want de marathonkoorts begint weer te stijgen.

Om eens te weten te komen hoe het momenteel met de conditie is gesteld, heb ik gisteren deelgenomen aan een wedstrijd in Egem (Pittem). Als opwarming liep ik een rondje mee met zoontje Simon die zich had ingeschreven voor de kinderlopen. Hij was de allerjongste van de 20-koppige bende maar eindigde toch op een mooie negende plaats.

Daarna was het mijn beurt voor een wedstrijd over 11,6 kilometer verdeeld over vier rondjes. Gezien de vele concurrentie (oa Waregem, Izegem, Lauwe, ...) waren er slechts 48 deelnemers maar daartussen toch enkele kleppers als Bart Bleyaert en triathleet Bart Verkaemer. Ik had me voorgenomen om heel rustig te starten en dat bleek achteraf de juiste tactiek gezien de aard van het parcours en de krachtige wind.

De eerste lange strook (richting Pittem) was nog aangenaam bergaf maar dan moesten we rechtsaf en daar begon de miserie: de wind pal op de snoet en meteen daarna een serieuze beklimming. Zo goed en zo kwaad als mogelijk probeerde ik mij te verschuilen achter enkele brede ruggen. Op de top van de heuvel (toch zowat 20 meter hoogteverschil) zat de hartslag al op 185. Ik vreesde een groot verval in de volgende rondes maar dat viel al bij al zeer goed mee: ronde 1 (wel 150 meter korter) in 11'12” en daarna 12'06”, 12'22”. De laatste ronde kon ik nog een forse versnelling uit de kuiten schudden wat resulteerde in een rondetijd van 11'54” en een totaaltijd van 47'34” (bijna 14,7 km/u). Met zoveel wind en op zo'n zwaar parcours was ik daar supergelukkig mee. Ik hoop voor de congé nog eens door de muur van de 15 te gaan.

18:57 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-05-08

Mijn excuses...

...aan de mensen van Waregem. De schreeuw die een beetje voor 17 uur door uw stad weerklonk kwam van mij. Ik kon er niets aan doen, de frustratie van de voorbije weken moest er gewoon even uit. “Dwars door Waregem” heeft finaal een einde gemaakt aan een opeenvolging van tegenvallende prestaties: 39'21” voor 10 kilometers. Yes!

Natuurlijk was ik weer veel te snel vertrokken. Een eerste kilometer in 3'28” is – voor mij althans – gekkenwerk. Ik nam wat gas terug maar hield er toch stevig de tred in. Tussen kilometer 2 en 3 kwam Stijn Meert (voor de leken, een van de smaakmakers bij voetbalploeg Zulte-Waregem) me voorbijgesneld. We wisselden enkele woorden. Hij liet verstaan dat hij een terugval vreesde bij gebrek aan ervaring.

Dwars Door Waregem 2008 050

Halverwege kwam ik door in 19'08”. De hartslag zat netjes rond de 185 maar de maag begon wel wat op te spelen. Ik voelde dat ik steeds trager liep en loste uit een klein groepje. Jammer want met de vele wind was het natuurlijk leuker lopen in de beschutting. Bij het ingaan van de laatste kilometer zag ik in het licht van de laagstaande zon 36'41” op mijn Polar verschijnen. Ik vloekte de stenen uit de grond maar al snel bleek dat ik me een minuutje had vergist. Ik zette nog een spurtje in en eindigde in 39'21” op een 37e plaats van 168 deelnemers wat bij mij dus een zachte vreugdekreet ontlokte.

Nog een dikke proficiat voor mijn nichtje Karolien die voor haar allereerste wedstrijd een tijd van 47'45” neerzette en daarmee zelfs op het podium mocht bij de Vrouwen Veteranen. Evenveel pluimen ook voor voetballer Stijn Meert die voor een knalprestatie zorgde en daarmee een hardnekkige mythe ontkrachtte: sommige voetballers hebben dus wel conditie. Hij eindigde 10e in 35'07”, dat is meer dan 17 km/u!!

20:46 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-05-08

(Lang) wachten op de supercompensatie

We zijn intussen 3 weken na de marathon van Rotterdam en normaal gezien zou de supercompensatie nu zijn werk moeten beginnen doen. Jammer genoeg heb ik daar voorlopig nog niet veel van gemerkt. Ik had gehoopt dat ik al mijn stratenlopen met de vingers in de neusgaten tegen 15 km/u zou kunnen afhaspelen maar voorlopig lukt het echt niet.

Woensdag heb ik meegedaan aan de Lentejogging in Deinze. Ik koos voor twee ronden door de Brielmeersen (8,7 kilometer). Ik had goede benen en het liep redelijk vlot maar het drassige parcours en de wind waren belangrijke tegenstrevers. Uiteindelijk finishte ik in 35'49” (14,6 km/u) waar ik gezien de omstandigheden best tevreden mee was. Ik sleepte overigens een toptienplaats uit de brand (8e op 68 deelnemers).

Vandaag ging het richting West-Vlaanderen voor Dwars door Desselgem. Op culinair vlak was de voorbereiding niet echt gelopen zoals het hoorde want ik was me te buiten gegaan aan allerlei vettigheden. Omdat ik maar 5 kilometer zou lopen, verwachtte ik niet echt problemen. Mis poes. Ik heb tijdens de wedstrijd wel vijf keer kunnen “genieten” van de chocoladekoeken en de vol-au-vent met friet.

image034
 

Ik startte vrij snel waardoor mijn hartslag meteen opliep tot boven de 190. Blijkbaar iets te snel want al snel moest ik enkele lopers laten voorgaan. Na de eerste rond van 2,5 kilometer kwam ik door in 9'48” waardoor mijn eerste 15'er er toch zat aan te komen. Zonder het te beseffen, ben ik de tweede ronde blijkbaar heel sterk verzwakt. Ik kwam binnen op een 25e plaats in een teleurstellende tijd van 20'27”.

De ontgoocheling is nog altijd niet weg. Ik heb nochtans alles gegeven want mijn gemiddelde hartslag bedroeg maar liefst 191. Misschien ben ik toch niet zo bestand tegen de warmte? De organisatoren hadden nochtans drie water- en sponsposten voorzien. Ook Roadrunnerke Jan was aanwezig en hij heeft voor een primeur gezorgd (dat denk ik toch). Maar dat lees je wel op zijn blog.

20:51 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-04-08

Feest in Harelbeke

De Eurojogging in Harelbeke kleurde gisteren rood. Daar zorgden de tientallen webloglopers voor. Als een volleerde maître d'hotel stond Mr. Frank Spencer mij al op te wachten met mijn borstnummer. Op de trappen maakte ik kennis met enkele Nederlandse webloglopers zoals Bjorn Paree, Running Ronald en Petra. Buiten stond de rest van de vrolijke bende al te wachten. Echt een aangenaam weerzien.

Over mijn wedstrijd ben ik jammer genoeg een stuk minder enthousiast. Was ik nog niet helemaal hersteld van Rotterdam? Was het de warmte? Had ik te weinig opgewarmd?... Ik weet het echt niet maar het liep van geen kanten. Aan de startlijn bonkte mijn hart al als gek: 140 en ik moest nog vertrekken. Drie bochtjes later zat ik al aan 189. Ik moest vertragen. Webloglopers Dutchrunner en Christophe vlogen me voorbij.

DSC01978
 

Na het eerste van de drie af te leggen rondjes kwam ik ontmoedigd door in net geen 17'. Mijn vooropgestelde doel van 48' was compleet onrealiseerbaar geworden en zelfs 50' leek niet meer mogelijk. Mijn lippen en keel waren uitgedroogd en het halve bekertje water dat ik bij de eerste passage meegritste kon daar weinig aan verhelpen.

DSC01988

Gelukkig stond even verder de reddende engel. Vrouwtje Bruni was achtergekomen met de kids en ze had zowaar een flesje water bij de hand. Iets te gulzig kapte ik het frisse water naar binnen waardoor mijn maag dreigde te ontploffen. Een nogal luide oprisping later - een koppel duiven vloog verschrikt op - voelde ik me plots een stuk beter. Op het einde van de tweede ronde (doortocht in 34'10") kwam het tempo er terug in. In plaats dat ik voortdurend ingehaald werd, kon ik nu zelf al een paar te snel gestarte lijken oprapen. Een van hen was Dutchrunner.

Halverwege de laatste ronde kreeg ik plots een rood stipje in het vizier. Het was Christophe die nog een dertigtal seconden voor me uitliep. Ik had een mikpunt en stelselmatig werd de kloof kleiner. "Kapot," riep hij toen ik in zijn spoor kwam maar zelf had ik ook geen overschot meer. De hartslagmeter wees 195 aan en dat is bij mijn weten mijn maximum. Ik bleef echter doorgaan omdat ik misschien toch nog net onder de 50' grens kon duiken. Het lukte: ik klokte af in 49'52" en ook Christophe bleef onder die drempel.

DSC02012

(Zo zie ik er uit bij hartslag 195 Verlegen) 

Daarna vormden we een rode haag om de binnenkomende webloglopers aan te moedigen. Jammer genoeg moest ik veel te vlug vertrekken maar Cédric (http://bakkercedric.skynetblogs.be) was ziek geworden.

De leuke foto's zijn van Homer (http://homer.skynetblogs.be)

11:19 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

24-04-08

Van Rotterdam naar Weblogloop in Harelbeke

Een foto genomen door Ramiro van Runner's World

DSC_1869

Zaterdag trekken we naar Harelbeke voor een ontmoeting met tientallen webloglopers. Ik kijk er al naar uit. Ik ben ook benieuwd of de supercompensatie al zijn werk zal hebben gedaan. Ik mik alvast op 48 minuten voor 12 kilometer maar in de eerste plaats wil ik "genieten"!.

Nog een woordje van dank aan iedereen die al een bezoekje bracht aan de blog van zoon Cédric (http://bakkercedric.skynetblogs.be). Hij loopt al de ganse week met een smile van hier tot Tokyo. 

13:42 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-04-08

Oproep

De appel valt niet ver ... Je weet wel. Ook Cédric, onze oudste zoon, is met een blogje gestart. Alhoewel hij vorig jaar meegedaan heeft aan het OZ-Fit Loopfeest is hij minder in sport maar des te meer in bakken geïnteresseerd. Hij is het die ons voorziet van de nodige koolhydraten.

Het zou heel leuk zijn, mochten jullie eens een bezoekje brengen aan zijn blogje en misschien een kleine boodschap nalaten. Wel vijf keer per dag kijkt hij hoeveel bezoekers hij al heeft gehad. Hopelijk bezorgen jullie hem een leuke verrassing. Bedankt!

Nu nog de link: http://bakkercedric.skynetblogs.be

08:39 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-04-08

Marathon van Rotterdam: Het Verslag

Mijn verslag wil ik graag beginnen met een stukje uit mijn dagboek van 14 januari 2008:

... Ook op 13 april zal er wellicht wel wat volk rondlopen in Rotterdam. Veel bekend volk zelfs. Vannacht droomde ik dat ik tussen Michael Boogerd en Leontien van Moorsel over de aankomstlijn kwam. Mijn eindtijd was plots niet meer belangrijk.”

Het gebeurt niet vaak maar dromen komen heel af en toe eens uit, maar dat leest u verder wel.

Mijn marathon begon zaterdagmiddag in het station van Deinze. Om file- en parkeerproblemen te vermijden, koos ik namelijk voor het openbaar vervoer. Een waardig alternatief want ondanks twee overstappen zou ik in principe al na 2 uur en 38 minuten in Rotterdam aankomen. Met de nadruk op “zou”. Cruciaal punt van mijn treinexpeditie was Antwerpen Centraal waar ik amper 5 minuten had om over te stappen maar met de conditie van een getrainde marathonloper mocht dat geen probleem vormen. Ergens tussen Lokeren en Sint-Niklaas minderde de trein echter plots vaart en kort daarna galmde een dienstmededeling door de luidsprekers. “Aandacht, aandacht, omwille van losgebroken schapen zal deze trein stapvoets verder rijden.” Daar gingen mijn 5 minuten marge. Toppunt van dit alles: in de wijde omgeving heb ik geen enkel schaap of iets wat er op leek gespot.

Met een uur vertraging bereikte ik uiteindelijk toch Rotterdam. Nog net op tijd om in het poepchique vijfsterrenhotel Westin in te checken en meteen daarna samen met Ramiro, Kim en Heidi naar de Marathon Expo af te zakken. Paul, Pol, Peter en Inge waren al present. Na het afhalen van chip en borstnummers werden we nog eens in de watten gelegd door de mensen van Adidas. Vandaar trokken we naar de Italiaan waar we eigenlijk iets te lang tafelden. Dat vond alvast ook de lange rij wachtenden die tot buiten reikte. Het was al na elven toen slaapmaatje Peter en ikzelf na een deugddoende massage van Nicole onder de wol kropen. Dat mag overigens vrij letterlijk genomen worden want het was bloedheet in de kamer. Was het de hitte of toch al de spanning, feit is dat we beiden nauwelijks geslapen hebben.

Zondag 13 april begon met een uitgebreid ontbijt: 6 sneden wit brood met aardbeienjam, 2 sneden rozijnebrood, 1 banaan en 2 koppen koffie. Daarna begon ik aan mijn persoonlijke wedstrijdritueel. Een laatste toiletbezoek, afplakken van tepels en blaargevoelige plaatsen op de voet, vullen van de drankflesjes, aanbrengen van de chip en opspelden van het borstnummer. In tegenstelling tot Peter bij wie het borstnummer meteen waterpas hing, slaagde ik er weer niet in om mijn borstnummer op een fatsoenlijke manier te bevestigen.

Een half uurtje voordat Lee Towers zijn kunstjes toonde, ging ik postvatten in het startvak. Ik maakte meteen kennis met de pacers van 3u15. Het was de bedoeling om die zolang mogelijk te volgen en dan wel te zien waar het schip zou stranden. “De dood of de gladiolen”, zo omschreef citatenfreak Rob de te volgen strategie. Dagenlang had ik zitten nadenken over hoe ik het zou aanpakken en uiteindelijk bleek dat allemaal tevergeefs want al na 70 meter ging mijn strategie de mist in. Terwijl ik continu tegen tragere deelnemers opbotste, verzwolg de massa de rode ballonnen. Enkele keren geraakte ik via gewaagde inhaalmanoeuvres over trottoirs, bermen en tramsporen opnieuw in het spoor van de pacers maar dat kostte telkens veel krachten.

Na bijna 15 kilometer was ik dat kat-en-muis-spelletje kotsbeu en bovendien was mijn hartslag al opgelopen tot 178 (of 90 procent). Ik minderde vaart en net op dat moment kreeg ik Leontien van Moorsel in het vizier. Ik vroeg beleefd aan haar twee persoonlijke hazen of ik even mocht aanhaken en dat mocht op één voorwaarde. Ik moest er voor zorgen dat Tom Boonen de overwinning in Parijs-Roubaix aan Steven De Jongh zou laten. Ik verzekerde hen dat dat geen enkel probleem was, gezien de mindere prestaties van Boonen dit jaar. Intussen babbelden we wat bij over het ongevalletje van Michaël Boogerd en over mijn fietstoertocht “de Reuzen van Vlaanderen” van 7 juni waarvoor ik hen ook graag uitnodigde.

zhm1

In normale omstandigheden doet de aanwezigheid van Leontien mijn hartslag sneller slaan maar nu was het precies andersom. Dat had echter te maken met haar hazen die het tempo wat lieten zakken. Voor mij was dit het sein om afscheid te nemen. Inmiddels was ik halfweg en wees de klok 1u40'24” aan, een tijd van minder dan 3u30 werd steeds realistischer. Ik begon aan mijn derde en laatste energiereep. Daarna schakelde ik over op energiegels. De meeste lopers hebben schrik van vaste voeding maar mijn maag verteerde alles heel vlotjes. Ik nam dan ook hele kleine hapjes en spoelde die telkens met veel water door.

Op een bepaald moment kreeg ik het gevoel dat ik op eieren aan het lopen was. Onder mijn dikke teen had er zich een immense blaar ontwikkeld en die begon te irriteren. Wetende dat dit geen onoverkomelijk probleem was, verbeet ik echter de pijn.

Het Kralingse bos is zowat de groene long van Rotterdam en na goed 30 kilometer het ideale schuiloord voor de Man met de Hamer. Ik was hem al tegengekomen tijdens mijn debuutmarathon in Brussel en ik probeerde angstvallig een nieuwe ontmoeting te vermijden. Toch was hij nadrukkelijk aanwezig want rondom mij waren al tientallen mensen noodgedwongen overgeschakeld op wandelen. Ook bij mezelf voelde ik de frisheid afnemen en mijn 5-kilometertijden zakten van 24 minuten naar 25 en zelfs iets meer dan 26 minuten maar dramatisch was dat niet.

Plots kreeg ik een tik op de schouder. “Hé, de Reus van Vlaanderen.” Het uitgedunde treintje van en met Leontien had me opnieuw ingehaald. Het kostte enige moeite maar ik haakte toch mijn wagonnetje aan. Ik wisselde nog enkele woorden met Leontien die dolblij was dat ze op weg was naar een “vet PR” en samen stoven we op de finish af. Net geen 3u30 nadat het kanon ons op gang had geschoten, zat onze marathon er op. Leontien, die helemaal voorin was gestart, haalde een nettotijd van 3u28'57” terwijl ik afklokte op 3u26'03”. Ik was dolenthousiast en zwaaide met mijn vuist in het rond. Ramiro en Rob waren de eersten om me te feliciteren.

graph

Met een kostbare medaille rond de nek dribbelde ik richting hotel waar Nicole opnieuw klaar stond om het melkzuur uit de vermoeide spieren te wrijven. Liggend op de massagebank zag ik op de televisie met tegenzin dat Tom Boonen in goede doen was. Eén voor één druppelden de Dreamteamers de veel te kleine hotelkamer binnen. Er ging een vriendschapsfles rond met daarin een soort vruchtenjenever en hoogst uitzonderlijk zette ik mijn principieel alcoholverbod even aan de kant. De sfeer zat er goed in en er werden al enkele toekomstplannen gemaakt. Op de achtergrond nam Boonen de maat van Cancellara en Ballan. Van Steven De Jongh was er geen spoor te bekennen. Sorry, Leontien.

De marathon van Rotterdam zit er op en ik kijk met een supergoed gevoel op deze Dreamteamperiode terug. Ik ben er van overtuigd dat we elkaar nog regelmatig zullen terugzien. Ook is mijn liefde voor de hardloopsport verder toegenomen. De komende weken ga ik alvast proberen om mijn marathonconditie te verzilveren in enkele lokale wedstrijden. Als eerste staat de Gezinsjogging in Harelbeke op het menu. Als blogger mag ik deze weblogloop zeker niet missen. Een echte toptijd hoop ik dan weer te realiseren ter gelegenheid van de Memorial Léonel Man – Léonel was mijn nonkel – in Waregem.

Tenslotte ben ik ook nog van plan om in de toekomst enkele marathons te lopen maar ik heb nog geen concrete plannen. Veel zal afhangen van het resultaat van een weddenschap met Heidi. Zij speelde met het zotte idee om deel te nemen aan de Hel van Kasterlee (achtereenvolgens 30 km lopen – 105 km mountainbike – 15 km lopen) en ik heb beloofd om in dat geval ook mee te doen.

16:41 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

07-04-08

Paniek in de aanloop naar Rotterdam

Van een sportief topweekend gesproken. Amper enkele weken na zijn voetbaldebuut maakte zoontje Simon zijn eerste competitiedoelpunt en met Stijn Devolder kregen we een prachtige winnaar van de Ronde van Vlaanderen.

Mijn eigen sportieve prestaties verbleken bij al dit geweld maar dat is natuurlijk niet meer dan normaal een week voor D-Day. Zaterdag ben ik naar de Koppenberg gaan kijken waar 17.000 wielertoeristen hun uiterste best deden om de “puist van Melden” te bedwingen. Het waren slechts enkelingen die deze kracht- en evenwichtsoefening tot een goed einde brachten. Ik had halverwege de heuvel postgevat en heb een paar tientallen moedigen het ultieme zetje gegeven zodat ze toch fietsend de top haalden. Voor mij betekende dat telkens een spurtje van enkele tientallen meters. Ik vraag me af wat trainer Rob van deze alternatieve intervaltraining vindt.

Koppenberg3_small
 

Zondagmorgen ben ik dan samen met mijn vrouwtje gaan lopen. Na enkele honderden meters sloeg de paniek toe. De hartslagmeter ging meteen naar 170 en piekte zelfs tot 178 terwijl we nauwelijks 10 kilometer per uur liepen. Help, ik word ziek, dacht ik. Gelukkig zakte de hartslag tijdens het tweede rondje van 2,5 kilometer naar normalere waarden. Ik heb nog steeds geen verklaring voor die eigenaardige meting. Mijn vrouwtje droeg geen hartslagmeter (dus geen interactie) en we liepen ook niet onder hoogspanningskabels. Zou ik last hebben van stress?

Onrust was er ook al eerder deze week. Toen ik na een kopje koffie (inclusief koekje...euh... eigenlijk waren het wel heel veel koekjes) opstond, stootte ik met de binnenkant van mijn knie tegen de hoek van onze keukentafel. Een hevige pijnscheut vloog door mijn been en haast meteen kwam er een blauw-rood knikkertje op de getormenteerde plek. Bye, bye Rotterdam, flitste het door mijn hoofd. Het pijngevoel bleef wel enkele dagen aanwezig maar de training van zondag heeft me op dat vlak gerustgesteld.

De komende dagen komt het er nu dus op aan om heel te blijven. Er moet deze week ook nog gewerkt worden maar ik ga toch proberen om zoveel mogelijk te rusten. Met “In Europa” van Geert Mak heb ik daarvoor alvast de ideale compagnon gevonden.

En zondag... dan gaan we vlammen. Met 3u15 ligt de lat heel erg hoog voor mij en de griepaanval heeft het er zeker niet gemakkelijker op gemaakt maar we gaan er voor. Ik heb overigens nog een extra motivatie gevonden. Hoe sneller ik zondag binnen ben, hoe langer ik naar Parijs-Roubaix kan kijken.

10:59 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

31-03-08

Met het Dreamteam in Zandvoort

 

Nooit gedacht dat een weekendje Zandvoort me zo zou ontspannen. Bij de eerste aanblik van het kuststadje met nogal wat leegstand kwam aanvankelijk nochtans de term “vergane glorie” in me naar boven. Dat werd er niet beter op toen ik mijn hotelkamer betrad. Ik had kamer 30 en in centimeters uitgedrukt was dat ook zowat de breedte van mijn kamerdeur. Gelukkig zijn hardlopers niet meteen de dikste (en meest veeleisende) mensen.

 

Al snel werd ik geconfronteerd met de typisch Nederlandse gastvrijheid. Na een perfecte en gezellige autorit van drie uur (met dank aan co-piloot Heidi) nam ik nog snel een verkwikkende douche. Toen ik kleddernat de douche uitstapte, stond ik plots oog in oog met de buurvrouw die nietsvermoedend op haar terras een boekje zat te lezen. Een gordijn was er niet, en om niet van exhibitionisme te worden beschuldigd ben ik maar snel achter de kast gedoken.

 

Ik had ongetwijfeld nog rode wangetjes toen ik even later met Heidi een Italiaans restaurant binnenstapte. Uit (overigens onterechte) schrik voor een te kleine portie spaghetti, koos ik een pizza Hawaï. Die was onwaarschijnlijk lekker. Ik weet niet of het er iets mee te maken heeft, maar de gebruikte hoeveelheid knoflook was indrukwekkend: in plaats van een teentje had de kok er wellicht een volwassen voet op gegooid.

 

Dreamteamer word je niet zomaar. Vele mensen hebben me al aangeklampt met de vraag wat het ultieme geheim is om geselecteerd te worden voor het Dreamteam. Wel, het is heel simpel. Je moet laten merken dat je heel gedreven bent. Het Dreamteam anno 2008 is dat heel zeker en na ons restaurantbezoek gingen Heidi en ik dan ook uitgebreid het parcours verkennen. Ondanks het schaarse maanlicht kwamen we heel snel tot de conclusie dat de strandpassage - waar de wind bovendien nog eens in het nadeel stond – wel eens heel zwaar zou kunnen worden. We stelden meteen onze ambities een stuk bij: 53' voor Heidi en 50' voor mezelf.

 

De zondagmorgen werd ingezet met een stevig ontbijt. Drie bruine boterhammen met kersenconfituur, een sneetje Peynenburg-peperkoek (overigens een Nederlands bedrijf in Vlaamse handen) en twee koppen koffie. Dat moest volstaan om tijdens de wedstrijd geen hongerklop te krijgen. Daarna trokken we naar het circuit.

 

Nog op de parking troffen we Peter en één voor één druppelden de andere Dreamteamers binnen en maakten we ons klaar voor de ultieme test. Na lang twijfelen koos ik finaal toch voor de korte broek. Om een of andere administratieve reden bleek ik een nummer voor startbox 3 te hebben terwijl de meeste andere kompanen een nummer voor startbox 2 hadden. Met het verkeerde nummer probeerde ik ongezien startbox 2 binnen te glippen maar dat mislukte. Door me voor te stellen als privéhaas van Heidi slaagde ik uiteindelijk toch in mijn opzet (@ Peter: het was dus geen grapje maar een leugentje om bestwil) en mocht ik mee naar binnen.

 

Amper 30 seconden na het startschot passeerde ik al de matten. Er liep toch nog opvallend veel volk voor me uit. Ik nam de binnenkant van het parcours en ging door de Tarzanbocht over de curb stones. Niet de ophanging maar wel mijn borstband sneuvelde bij dit inhaalmanoeuvre want plots was het een buikband geworden. Noodgedwongen voerde ik een halve striptease uit: shirt naar boven, borstband los maken, borstband korter maken, borstband aan doen, shirt naar beneden. Dit lijkt misschien eenvoudig maar tegen een snelheid van pakweg 15 km/u is dat allesbehalve het geval.

zandvoort05

Aan kilometer vier kwam ik door in iets meer dan 16 minuten. Even later verlieten we het circuit en gingen we het strand op. Meteen werden er groepjes gevormd. Ik wou naar het groepje voor me lopen maar ik durfde het niet aan om alleen de sprong te maken. Dat zou teveel energie en kracht gekost hebben met zoveel wind. Uiteindelijk deed ik het toch en bij het verlaten van het strand gaf mijn hartslagmeter 190 aan. Veel overschot had ik niet meer. Ik kwam bij An Claes en die had er geen probleem mee dat ik even in haar zog meeliep (nogmaals bedankt An!). Voor de tweede 4 kilometer had ik maar liefst 17'43” nodig. Daar lag echter het keerpunt en tot aan de finish hadden we nu vooral de wind in de rug. Ik probeerde te verdapperen en dat lukte redelijk. Uiteindelijk had ik nog een redelijk eindschot want de laatste kilometer ging in 3'37”.

 

Het begint een (vervelende) gewoonte te worden maar ik kwam weer een handvol seconden tekort om mijn doel te halen. Toch was ik niet ontevreden. Zeker niet toen achteraf bleek dat ik in de recreatieloop op plaats 62 was geëindigd op 4944 deelnemers.

 

Het beukwerk door zand, wind en een beetje regen werd ruimschoots beloond. Nicole trakteerde alle Dreamteamers op een deugd doende massage. Daarna trok ik de lange loopbroek aan en samen met Inge en Fons deden we nog een laatste rondje op het Circuit. De combinatie circuit, strand en stadscentrum is fantastisch en ik denk dat zondag in Zandvoort een nieuwe klassieker is geboren.

21:16 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-03-08

Hou het proper

 

De donkere wolken beginnen stilaan weg te trekken. Figuurlijk dan toch want de voorbije week heb ik probleemloos mijn schema kunnen afwerken. Letterlijk was dat veel minder geval want ik ben maar liefst drie keer als een verzopen kieken thuisgekomen. Maandag was ik dan nog vergeten om mijn tepels af te plakken en bij thuiskomst waren die helemaal open geschuurd. Een pijnlijke ervaring maar gelukkig geen beletsel om verder te trainen.

 

Zondag stond er een wisselloop (40' in Z1 + 20' in Z2-3 en dat maal 2) op het programma. Gezien de specifieke training ben ik er weer helemaal alleen op uit getrokken. Ook dat kan leuk zijn en ik heb dan ook volop genoten van mijn ZEN-moment dat meer dan twee uren duurde. Eigenlijk zou ik pen en papier moeten meenemen om onderweg al mijn hersenkronkels vast te leggen. Volkszanger Guido Belcanto vertrouwde me onlangs toe dat hij op de fiets al vele liedjes heeft geschreven.

 

Tijdens mijn training langs landelijke wegen heb ik me vandaag mateloos geërgerd aan het vele afval dat de mensen in de wegbermen achterlaten. Honderden, neen, duizenden blikjes heb ik in de grachten zien liggen. Het is duidelijk te merken dat Jupiler het meest verkochte bier in België is. Ook Coca-Cola was goed vertegenwoordigd. Voorts lagen er ook opvallend veel verpakkingen van energiegels. Het deed me denken aan een situatie tijdens de marathon van Brussel. Een vrouw die net voor mij liep, had net een energiegel ingenomen en gaf – bij gebrek aan vuilnisbak in de buurt – de lege verpakking aan een politieagent. Die onderzocht het stukje afval vluchtig en omdat dit niet tot zijn takenpakket behoorde, gooide hij het daarna voor zijn voeten op de grond. Bij deze dus een warme oproep aan iedereen: hou het proper.

08:29 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-08

De eerste dertiger

 

“Laten we niet aan het gras trekken in de hoop dat het dan sneller zal groeien.” Met die woorden probeerde trainer Rob me te overtuigen om na mijn ziekte er niet te hard tegenaan te gaan. Dat is maar gedeeltelijk gelukt want ik heb deze week anderhalf uur meer gelopen dan voorzien in mijn schema. Aan de intensiteit heb ik niet geraakt, ik heb alleen maar het volume wat opgeschroefd. Op die manier heb ik de voorbije 7 dagen 95,3 kilometer op mijn teller bijgeschreven en dat is een persoonlijk record.

 

Dat er nog veel werk aan de winkel is, bleek donderdag toen er lange versnellingen (6 x 1500 meter) op het programma stonden. Begin januari heb ik een gelijkaardige training afgewerkt en toen was ik 10 tot 15 seconden sneller terwijl de hartslag 5 slagen lager was. Donderdagavond had ik dan ook in de eerste plaats zin om een potje te janken. Maar dat helpt de conditie natuurlijk niet zo veel vooruit.

 

Zaterdag heb ik mijn eerste dertiger gelopen. Ik was alleen maar toch ook weer niet helemaal alleen want ik had meer dan drie uur lang het gezelschap van Henny Vrienten, Shane MacGowan (The Pogues) en John Watts (Fischer-Z). Voor het eerst ben ik er namelijk op uit getrokken met de I-pod. De koeien keken (terecht) raar op toen ze een verwaaide loper zagen passeren die luidkeels “Marliese” aan het meebrullen was. Maar het helpt toch wel om de urenlange duurloop door te komen.

 

duin_29_juli_2007_007a

Binnen twee weken staat er nog zo'n dertiger op het programma. De zondag daarop gaat het Dreamteam het circuit van Zandvoort onveilig maken en daarna begint het aftellen naar Rotterdam. Als ik er aan denk, krijg ik nu al kriebels in mijn buik.

14:06 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-03-08

Van Oostende naar Brugge

 

We hebben gisteren tussen Oostende en Brugge opnieuw een bladzijde omgedraaid. Een zwarte, vol met hardnekkige griepbacillen die me tien dagen aan de kant hielden. Na een weekje bestaande uit vier duurloopjes van telkens een tiental kilometer, stond ik aan de start van de wedstrijd over 10 mijl. De opwarming leerde me dat het onverstandig zou zijn om voluit te gaan want meteen volgde de ene hoestbui na de andere.

 

Ik had ook nooit de bedoeling om het gashendeltje volledig open te draaien want ik had een veel nobeler doel: mijn langeduurloopbuddy Lore in een zo snel mogelijke tijd binnenbrengen. Dat is aardig gelukt want met een chrono van 1u21 mag ze hopen dat ze in de marathon van Antwerpen eindelijk onder de magische grens van 4 uur zal duiken. Voor mij betekende de wedstrijd alvast een geruststelling want de hartslag bleef de ganse tijd netjes in zone 3.

lore_20en_20dirk_small

Na de aankomst bleken de aanwezige Dreamteamers allemaal heel gelukkig met hun eindtijd. Mijn respect voor Paul en Pol neemt met de dag toe. Heidi nam lekker revanche voor haar iets mindere prestatie in Schoorl. En zonnetje-in-huis Kim? Met de eeuwige glimlach op haar gezicht blijkt zij de ideale promotor van de hardloopsport te zijn. Kijk maar eens naar de kaft van de nieuwste Runner's World.

Het was inmiddels al weer een tijdje geleden dat ik nog eens enkele webloglopers had ontmoet. Maar dat werd gisteren ruimschoots goedgemaakt. Nauwelijks aangekomen werd ik al verwelkomd door de immer vrolijke Katrien. Later zag ik ook nog Tineke, Jan, Clint, Philippe en Ann, Hansy, Yves, ... Ik vermoed dat iedereen een pr heeft neergezet. 

Na twee weken aanmodderen, pik ik deze week opnieuw mijn trainingsschema op. Het is jammer van de verloren tijd maar trainer Rob heeft me op het hart gedrukt om niet te proberen die gemiste trainingen in te halen. Dit betekent dat ik in de aanloop naar Rotterdam maar twee dertigers zal hebben gelopen. Ideaal is anders maar met een stevige portie Vlaams karakter kom je ook al een eind ver.

17:48 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-02-08

Griep :-(

 

Voor het derde jaar op rij doe ik mee aan de Grote Griepmeting. Het invullen van het enquêteformulier is intussen een wekelijkse routineklus geworden: neen, ik heb deze week geen koorts opgemeten en neen ik heb geen griepprik gekregen. Deze week zal ik voor het eerst een ander antwoord moeten formuleren.

 

Nadat ik zaterdagmiddag onder een stralend zonnetje in mijn moestuin had gewerkt, voelde ik me ziek worden. De koortsthermometer bevestigde het slechte gevoel want die steeg gezwind boven 38°. Zondagmorgen was het helemaal om zeep want ik stond op met hoofd-, nek- en vooral veel spierpijn. Ook de koorts was nog niet geweken.

 

Een grote verrassing was dat niet want eerder deze week was onze oudste zoon (de toekomstige bakker) en daarna ook mijn vrouwtje ziek geworden. Enkel onze jongste zoon (de voetballer) bleef gespaard van de ziektekiemen. (Ik zal een voetballer dus nooit meer een mietje noemen). De diagnose van de dokter was voorspelbaar: griep en ze waarschuwde dat die zeer besmettelijk was. Om de risico's op wederzijdse besmetting te beperken, hebben we intussen maar het veldbed boven gehaald en slaap ik in de leefruimte. Voor de tweede keer in amper enkele dagen tijd slaap ik dus niet in het echtelijke bed. En dat nota bene in de week van Valentijn.


De dokter raadde me ook aan om zeker niet te lopen vooraleer de koorts helemaal geweken is. Bij voorkeur moet ik een paar extra rustdagen in lassen. Ik had nochtans naar deze week uitgekeken want met zes trainingen en een totaal van zowat 80 kilometer zou dit een grand cru week worden. Jammer. Hopelijk valt de weerslag op de conditie uiteindelijk een beetje mee. Het is natuurlijk spijtig dat ik voor het eerst in jaren geveld ben door ziekte maar toch beter nu dan op 13 april.

11:43 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-02-08

Schoorl: net wel en net niet

In het verleden heb ik regelmatig overwogen om naar het Zuiden te emigreren maar ik ben sinds dit weekend van gedachten veranderd. Had ik tot voor kort nog nooit van Schoorl gehoord, nu wil ik er meteen gaan wonen. Er is wel één voorwaarde: het moet alle dagen hetzelfde weer zijn zoals het voorbije weekend.

 

Zon, zee, natuur, … dit was het prachtige decor voor een supergezellige bijeenkomst van het Dreamteam. De groep groeit steeds dichter naar elkaar toe en dwingt ieder van ons er toe om zijn eigen grenzen af te tasten. Voor mij was dat vooral op zaterdag het geval. Samen gingen we een eindje loslopen en om de spieren wat los te gooien gaf Kim ons een introductiecursus dansen. Zwaai, zwaai, knie, knie, hak, hak, … Amechtig deed ik een poging om het helse ritme te volgen. Echt elegant zal het er bij mij niet uitgezien hebben want ik was de allerlaatste in de rij toen het danstalent werd uitgedeeld. Het was geleden van ons huwelijksfeest dat ik nog eens op een dansvloer te zien was geweest. (Voor de nieuwsgierigen: in september vieren we ons kristallen bruiloft)

 

Ons armen- en benengezwaai had zelfs heel ingrijpende gevolgen. Plaats van actie was namelijk een parking voor het Golden Tulip hotel waar alle topatleten zich klaarmaakten voor de wedstrijd van zondag. Van op zijn terrasje sloeg Kamiel Maase ons gade. Bij het zien van ons geklungel sloeg hij in een kramp van het lachen. Het is jammer genoeg niet meer goed gekomen voor Kamiel. Zondagmiddag moest hij noodgedwongen forfait geven.

 

Tijdens de pastaparty van zaterdagavond deden we ons uiterste best om ons koolhydratenreservoir vakkundig aan te vullen. Na drie borden had ik eigenlijk nog wel zin maar ik durfde het niet meer aan om nog eens langs het buffet te gaan. Een fruitig toetje later en een babbel met de immer vrolijke Jacques (ex-Dreamteamer 2005) trok ik met Heidi, Inge en Peter naar onze bungalow om al snel onder de wol te kruipen. De anderen hadden nog extra behoefte aan koolhydraten die ze vonden in een bar met de toepasselijke naam “De Trappist”.

 

Voor de wedstrijd had ik gehoopt op een tijd van 1u30’. Ik had de bedoeling om zo vlak mogelijk te lopen (ongeveer 4’15” per kilometer) maar dat plan kreeg al een serieuze deuk in de eerste kilometers. We hadden wel een plaatsje gekregen in het tweede startvak maar er stond zeker nog 500 man voor ons. In het begin was het dan ook continu slalommen.

 

De helling aan kilometer 8 verteerde ik vrij vlot. Met iets kleinere pasjes probeerde ik de hartslag onder controle te houden. Op het tien kilometerpunt had ik enkele seconden voorsprong op mijn schema 42’21” (ipv 42’30”). De benen voelden nog goed en ik genoot volop van het prachtige decor. Ik liep een tijdje samen met Niels die er op aandrong om hem even in mijn verslag te vermelden. (Heb ik nu een flesje champagne verdiend?). Maar uiteindelijk ging hij net iets te snel voor mij. Vooral toen de weg rond kilometer 15 weer begon te hellen. Het tempo zakte iets en de benen begonnen nu echt te verzuren. Net toen ik dacht dat ik de top van de duin had bereikt, doemde er in de verte een nog hoger exemplaar op. Ik richtte mijn blik naar het hoogste punt en begon mijn stappen te tellen. Heel even hielp het trucje om er de schwung in te houden.

 

Ondanks de vermoeidheid bleef de rekenmachine in mijn hoofd volop knetteren. Aan kilometer 18 bleek dat ik moest versnellen en dat deed ik dan ook prompt. Maar ik had het gevoel dat de turbo niet echt wou aanslaan. Met de beste wil van de wereld kreeg ik de hartslag niet meer hoger. Op een licht hellend stukje op anderhalve kilometer wist ik dat het over was en ging de snelheid er helemaal uit. De aanmoedigingen van enkele onbekende supporters in de aankomstzone gaven me nog wat moed maar ik eindigde uiteindelijk in een netto-tijd van 1u30’58”.

 

Aanvankelijk was ik een beetje ontgoocheld dat ik mijn doelstelling niet had gehaald maar al snel kwam het besef dat ik vandaag echt niet harder kon. Eigenlijk had ik alle redenen om gelukkig te zijn want ik verbeterde mijn persoonlijke record met één minuut. Bovendien was ik toch 225e op een veld van bijna 2500 deelnemers.

 

Schoorl heeft me intussen een stuk wijzer gemaakt. Ik vrees namelijk dat mijn ambitie veel groter is dan mijn kunnen. Een tijd van 3u15’ in Rotterdam is voor mij niet echt haalbaar, vrees ik. Toch ga ik er alles aan doen om die zo dicht mogelijk te benaderen. Maar in de eerste plaats wil ik blijven genieten van het hardlopen.

13:35 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-02-08

Op weg naar Schoorl

 

“Wat mij betreft mag je zondag los in Schoorl.” De woorden van trainer Rob klinken me als muziek in de oren. Toch krijg ik niet voluit carte blanche want “merk je dat het om wat voor reden ook niet lekker draait, ga dan zeker niet forceren. Want dan ga je te diep in de reserves en dat trekt een te lang spoor in de trainingen van de periode er na,” volgt er toch nog een waarschuwing. Ik zal er zeker rekening mee houden want de woorden van Rob zijn evangelie voor mij. Met het Dreamteam zijn we inmiddels al twee maanden ver en ik heb nog geen enkele training gemist.

 

Vorige week was het er nochtans bijna van gekomen. Donderdag had ik nogal wat deadlines en in de namiddag moest ik naar een werkvergadering en een aansluitende receptie. Ik heb zuinig omgesprongen met de lekkere hapjes en heb zelfs een puntzakje friet resoluut geweigerd. Na een zware werkdag kwam ik rond 18 uur thuis en voelde ik me zo slap als een vaatdoek. Het laatste waar ik zin in had, was lopen. Zeker omdat er op dat moment een soort sneeuwregen uit de lucht viel. Maar ik vermande me en heb plichtsbewust mijn training afgewerkt. Ondanks de fysische vermoeidheid zat ik 's avonds in mijn zetel te stralen van geluk.

Dsc_0732_cu_schoorl

Het is inmiddels al zes weken geleden dat ik nog een wedstrijd liep en ik heb dus oneindig veel goesting om er weer eens in te vliegen. Ik heb een bezoekje gebracht aan de webstek van de organisatie “Groet uit Schoorl” en daarvan heb ik twee dingen onthouden. Ten eerste zullen er heel wat echte toppers (ook Vlaamse) aan de start staan. Hopelijk kunnen we met enkelen een praatje slaan en geven zij ons de ultieme tip op weg naar Rotterdam. Daarnaast kijk ik al uit naar het wondermooie parcours. Ik hou niet zo van stadslopen en stadsmarathons (behalve dan Rotterdam, natuurlijk). Veel liever loop ik door het bos, over groene heuvels, tussen de koeien of langs adembenemende waterpartijen. In Schoorl zal ik dus ongetwijfeld aan mijn trekken komen.

 

Ik heb gehoord dat het parcours niet helemaal vlak is maar als Kamiel Maase vorig jaar 1u02 liep, kan het toch ook niet heel erg zwaar zijn. Ik hoop alvast mijn pr te verbeteren (1u31'53”) en als het even kan onder 1u30 te duiken. Als dat lukt, zal mijn Dreamteamavontuur al voor de helft gelukt zijn.

13:00 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-01-08

Goede voornemens

Momenteel staat er al 234 kilometer op de teller en de maand heeft nog enkele dagen te gaan. Als alles goed gaat, zal ik januari afsluiten met een totaal van om en bij de 270 kilometer. Wat een verschil met vorig jaar. Ik heb het eens nagekeken en in januari 2007 kwam ik niet verder dan 140 kilometer. Maar toen was ik ook nog maar enkele maanden bezig met hardlopen.

Op een vervelende halve blauwe teennagel en enkele hardnekkige blaren na loopt de voorbereiding naar wens. Voor een marathon zijn de lange duurlopen van cruciaal belang maar het valt me op dat trainer Rob toch nog altijd veel snelheidstrainingen in mijn schema stopt. Elke week staan er zowel lange versnellingen (tussen 800 en 1500) als apestaartjes op het programma. In het begin was het me niet helemaal duidelijk wat Rob daarmee bedoelde maar dankzij een blik op zijn webstek slaagde ik er in om de codetaal te ontcijferen. “45 in Z2 @10” betekent 45 minuten lopen in Z2 (voor mij is dat tussen 147 en 152) en bij de laatste tien minuten telkens explosief versnellen gedurende 20 passen. Dergelijke trainingen zijn natuurlijk veel leuker dan een lange duurloop maar ik had ze eerlijk gezegd wel ferm onderschat. De hartslag schiet meteen de hoogte in.

De weegschaal blijft intussen de foute kant opgaan want ik dobber steeds verder weg van mijn ideale competitiegewicht van 67 kilogram. Aanvankelijk probeerde ik mijn geweten te sussen door te denken dat ik niet dikker was geworden maar dat ik wel veel spiermassa had gewonnen. Die smoes gaat intussen steeds minder op want dan zou ik er nu moeten uitzien als een Jerommeke en dat is vooralsnog niet het geval.

De oorzaak moet ik niet ver gaan zoeken. Ik ben een onverbeterlijke snoeper. Vorige week was ik van plan om alle koekjes en chocolaatjes een tijdelijke halt toe te roepen maar die moedige poging strandde al na enkele uren. We kregen vrienden op bezoek en die hadden als cadeautje een uitgebreid chocoladepakket bij. Alhoewel de houdbaarheidsdatum bijlange niet verstreken was, wou ik toch geen enkel risico nemen. Na amper twee dagen bleef er enkel nog een blinkende folie over.

chocoladetaart

Intussen heb ik nieuwe voornemens gemaakt. Komend weekend ga ik nog twee keer feesten want mijn vrouwtje verjaart zaterdag en zondag staat er een familiefeest op het programma. Maar daarna ga ik voor een dikke twee maanden alle lekkernijen bannen. Al zal dat niet gemakkelijk zijn met een negenjarige zoon in huis die al jaren beweert dat hij patissier gaat worden en te pas en te onpas zijn kunnen demonstreert.

16:41 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-01-08

Een broodje bloedworst 49

Ook de voorbije week zijn de trainingen weer voorspoedig verlopen. In de voorbereiding naar mijn eerste marathon kreeg ik het moeilijk op het moment dat er weken van 60 kilometer en meer op het menu stonden maar nu verteer ik probleemloos de kost die Dreamteamtrainer Rob me voorschotelt. Hij heeft me laten weten dat hij heel binnenkort het volume nog wat gaat opschroeven. Het boezemt me echter geen angst in want ik voel me kerngezond. Dat bleek ook uit de bloedanalyse die ik enkele dagen geleden liet uitvoeren. Mijn hematocrietwaarde bedroeg maar liefst 49,7!

Hematocriet

Nog even en ik mag het gele dopingbusje van de Vlaamse Gemeenschap op onze oprit verwachten. Schrik heb ik niet van de controleurs maar ik hoop wel dat ze niet ongelegen langskomen, zoals bij Björn Leukemans het geval was.

Als gewezen wielrenner heb ik natuurlijk alle schijn tegen maar ik heb een heel zuiver geweten. Waarom zou ik als recreatieve sporter ook doping nemen? Voor het prijzengeld moet ik het zeker niet doen want daarvoor kom ik minstens een uur te laat over de finish. Ik loop enkel en alleen een marathon omwille van het gelukzalige gevoel dat je achteraf krijgt. Maar ik zou nooit gelukkig kunnen zijn met een topprestatie indien die op een oneerlijke manier tot stand zou zijn gekomen

15:43 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-01-08

Dreamteam

Een nieuw jaar, een nieuwe start. Een belangrijk jaar voor mij, overigens, want als lid van het Dreamteam worden mijn prestaties nu met argusogen gevolgd. Het is alvast een extra stimulans en dat zal nodig zijn om in Rotterdam onder de 3u15 te duiken.

De samenwerking met trainer Rob Veer verloopt zeer goed. Ik mail hem elke zondag de vruchten van mijn gedane arbeid waarna hij bijstuurt. Vooral bij mijn intervallen heeft hij moeten ingrijpen. Om de richttijden te halen, moest ik bijna maximaal lopen en dat was niet echt de bedoeling. Het misverstand kwam er omdat ik bijna altijd op de Finse Piste loop en die is toch een stuk langzamer dan bijvoorbeeld de straat. Ik heb deze week eens een test gedaan en bij gelijke hartslag (142) scheelde het toch ongeveer 20 seconden (5'40 ipv 6') per kilometer.

Rotterdam is natuurlijk nog ver maar de eerste week van het jaar heb ik toch al 57 kilometer gelopen. Ik heb de indruk dat ik de trainingen momenteel goed verteer. Vanavond staat er een gezapige training met de club op het programma. Een uurtje tegen ruim 7' per kilometer. Veel tijd om te babbelen, dus

2a95dc3c-66f0-46a0-b1f6-57e74a05246e_Ogen_DIRK

 

18:16 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-12-07

Start van het Dreamteam 2008

Een verslagje van de eerste ontmoeting lees je op:

http://blog.sport.be/de_reus_van_vlaanderen/ 

 

 

19:19 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-11-07

Dreamteam

Yes!!! We zijn er bij!! Ik zal keihard mijn best doen om een waardige opvolger te worden van Frank Spencer himself!

http://blog.sport.be/de_reus_van_vlaanderen/

09:01 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

11-11-07

Door de wind van Deinze naar Bellem

Voor een verslagske van mijn halve marathon: http://blog.sport.be/de_reus_van_vlaanderen/

20:07 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-11-07

Dubbel leven

Eén blog onderhouden is al niet evident, laat staan twee. Omdat ik meestal toch dezelfde dingen te vertellen heb, ga ik me voortaan concentreren op http://blog.sport.be/de_reus_van_vlaanderen/ Deze blog blijft echter wel voortbestaan onder andere voor de webloglopers en om mijn kilometerkes bij te houden.

Zoals je op mijn andere blog zult kunnen lezen, heb ik gisteren meegelopen in Passendale. Groot was mijn verbazing toen ik daar plots weblogloper Els zag opduiken. Bovendien bleek nog eens wat een talent ze is want Els haalde brons bij de dames op de vijf kilometer!

15:07 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-07

En de winnaar is...

Een dikke proficiat aan Jogginggirl want op enkele seconden na zat ze recht op mijn netto eindtijd. De prijs zal overhandigd worden tijdens één van de komende wedstrijden in het West-Vlaamse (Kerstcorrida in Deerlijk misschien???).De naweeën van de marathon zijn zeer goed meegevallen. Ik heb nauwelijks last gehad van spierpijn en gisterenavond ben ik zelfs al een beetje gaan loslopen. Vanavond ga ik opnieuw proberen om een uurtje mee te lopen met de vrouwen van de club. Hopelijk kan ik volgen want ik heb wel een zware verkoudheid te pakken.

18:17 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-10-07

"Op, op, alles was op"

Gisteren was het dan eindelijk zover: mijn allereerste marathon. Onder de bogen van het Jubelpark zocht ik me een plaatsje in de buurt van de oranje ballon van 3u30. De start verliep heel ordentelijk en amper 19 seconden na het startschot passeerde ik al de startmatten. Nu was het echt begonnen. In de Wetstraat kregen we maar liefst 4 rijvakken ter beschikking terwijl de automobilisten het met eentje moesten doen. Zoals wel vaker in onze hoofdstad ging het te voet sneller vooruit dan met de vierwieler.

Tegen een tempo van iets meer dan 12 km/u doorkruiste ik heel comfortabel het historische hart van Brussel. Ik waande me zelfs een beetje op schoolreis: het Parlement, het Koninklijk Paleis, Godfried van Bouillon en het Justitiepaleis schoven aan mijn ogen voorbij. De tunneltjes aan het begin van de Louizalaan zetten meteen de toon van deze marathon: in Brussel is er amper een vlak stuk te bekennen.

Intussen was ik al een stuk weggelopen van de oranje ballon. Ik verkoos dan maar om mijn eigen wedstrijd te lopen. Ook al omdat het in zo'n groepje telkens weer dringen is bij de talrijke bevoorradingsposten. Ik kreeg het gezelschap van een drietal Fransen en al pratend vlogen de kilometers voorbij. Halfweg kwamen we door in 1u41 en ik voelde me nog heel fris. Ik geraakte er steeds meer van overtuigd dat ik in mijn debuutmarathon een knaltijd zou neerzetten.

Het park van Tervuren baadde in prachtige herfstkleuren. De talrijke vissers hadden nauwelijks of geen aandacht voor de horden kilometervreters die voorbij kwamen gelopen. Nadat we de vijver helemaal hadden gerond, moesten we rechtsaf en daar wachtte een heel steile knik van enkele honderden meters. Hier kreeg ik een eerste waarschuwing dat mijn krachtenarsenaal toch niet onuitputtelijk was.

Aan kilometerpunt 30 kwam ik door in 2u24. Ik had dus nog altijd bijna zes minuten voorsprong op mijn schema van 3u30. De eerste atleten hadden intussen al de Grote Markt van Brussel bereikt. Ik begon ook af te tellen. Tijdens de lange beklimming van het centrum van Tervuren naar de Ring ging het al een beetje moeizamer maar ik kon nog altijd een stevige tred houden. Ik perste het allerlaatste energiegelletje in mijn mond. Nog 10 kilometer en we zaten nog altijd goed op schema.

Maar plots stond hij daar: de man met de hamer. Niet zo'n lichtgewicht exemplaar waarmee men een schilderijkrammetje in de muur slaat maar wel een volwassen voorhamer. Tijdens de afdaling naar Sint-Pieters-Woluwe stond ik plots te voet. Ik moest even wandelen.

Wat verder kreeg ik het gezelschap van de vele deelnemers aan de halve marathon en ik vatte opnieuw moed. Maar amper tweehonderd meter verder was het al gedaan. Mijn Franse compagnons van de eerste wedstrijdhelft kwamen voorbij en riepen om aan te pikken. Ik deed een poging maar opnieuw tevergeefs. Ik pakte een van mijn twee flesjes sportdrank die ik tot hier toe onaangeroerd had gelaten en dronk het in één teug leeg. De maag protesteerde heel even maar met zicht op het Jubelpark trok ik me even verder weer op gang. Plots kon ik weer een aanvaardbare snelheid aanhouden en ik haalde meteen tientallen andere lopers in.

Het bleek maar een tijdelijke heropleving want tijdens de laatste drie kilometer moest ik nog enkele keren een wandelpauze in lassen. “Op, op, alles is op.” Het liedje van Samson en Gert galmde continu door mijn kop. De afdaling naar de Grote Markt betekende nog een ware marteling voor de geteisterde spieren maar met de vele toeschouwers langs de kant van de weg kon ik het niet meer maken om te stappen. Na 3u37'49” (netto 3u37'28”) zat mijn eerste marathon er op.

Amper één jaar nadat ik begon met hardlopen bracht ik mijn eerste marathon tot een goed einde. Ondanks de lijdensweg van de laatste 7 kilometer (waarover ik maar liefst 46 minuten deed) heb ik me toch geamuseerd en ik ben er van overtuigd dat dit niet mijn laatste marathon was. Ik heb de smaak te pakken.

10:40 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

13-10-07

Veel plezier in Eindhoven!!!

Omdat het een beetje onbegonnen werk is om alle webloglopers individueel succes te wensen, doe ik het op deze manier:

Veel plezier in Eindhoven!

Ik kijk al uit naar de verslagjes. Jammer genoeg zal ik er niet bij zijn omdat ik meedoe aan de marathon van Brussel. Maar de volgende keer zal ik het rode legioen zeker vervoegen. Dat is beloofd!

Wie nog zin heeft in een last-minute gokje kan dat vandaag nog snel doen. Bij voorkeur een gokje onder de 3u30 want nu zijn er 8 mensen die boven de 3u30 hebben gegokt en maar 7 op een tijd onder de 3u30. Verbaasd

10:14 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-10-07

Pronostiek

Nog maar acht keer slapen voor Brussel. Om de laatste hand te leggen aan de conditie ben ik gisteren van start gegaan in de halve marathon van Kuurne: Rapper dan een Ezel. Zo kort voor D-day moest ik natuurlijk met de handrem op lopen. Om mij voor stomme stoten te behoeden, had ik engelbewaarder Veerle. Zij was één van de vele "régionals de l'étape" en dat heb ik geweten. Ik ben nog een beetje doof aan mijn rechteroor. Ze kunnen daar nogal roepen in Kuurne. Veerle had graag een nieuw pr gelopen maar een ziekte de laatste week maakte dat doel eigenlijk onmogelijk. We zijn binnengekomen in een ondanks de omstandigheden toch wel nette tijd van 1u56.

Het begint een beetje een traditie te worden maar ik zou ook graag een pronostiekje organiseren voor mijn eerste marathon. Wie het dichtst de netto eindtijd benadert, verdient een lokale lekkernij uit Zulte. (klein tipje: het is iets met chocolade en nootjes). In de eerste plaats hoop ik mijn debuutmarathon comfortabel uit te lopen zonder blessures. Maar als het een beetje kan, zou ik graag een tijd van rond 3u30 neerzetten.

11:39 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

29-09-07

Loopverslaafd

Nooit gedacht dat ik zo verslaafd aan lopen zou kunnen worden. De voorbije week was ik een beetje ziekjes en heb ik noodgedwongen twee trainingen moeten schrappen. Maar gisterenmorgen voelde ik me al een stuk beter en ik trok naar de Brielmeersen voor lange versnellingen (3 x 3000 meter tegen 4'40" per kilometer). 's Avonds was de goesting nog niet over en ben ik met de club gaan lopen (13,8 kilometer). Het clubje begint stillekesaan de vorm te krijgen van een echte club want we waren gisteren al met 13 enthousiaste lopers.

De voorbije weken is het hier wat stil geweest op mijn blog maar dat komt omdat de mensen van sport.be hebben gevraagd om in de aanloop naar Brussel daar ook een blog bij te houden: http://blog.sport.be/de_reus_van_vlaanderen/

Deze maand zal de teller net onder de 250 kilometer uitkomen. Met een marathon in het vooruitzicht is dat niet echt super veel maar het lichaam geeft signalen dat het meer dan genoeg is geweest. Nu nog 14 dagen afbouwen en dan is het zover. Ik kijk echt uit naar mijn marathondebuut.

09:44 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-09-07

Allemaal webloglopers

Het was al heel lang geleden dat ik nog eens zoveel webloglopers heb gespot. Aangezien ik op een tweetal kilometertjes van het parcours van de Leiemarathon woon, ben ik deze middag gaan supporteren, natuurlijk met mijn weblogshirt aan. De deelnemers hadden aan Zultebrug al een twaalftal kilometer achter de kiezen.

De eerste die ik zag was runforrestrun en die zag er nog superfris uit. Even later kwam dorpsgenoot Luc voorbij en wat verder volgde Jan Schockaert. Ondanks de rugperikelen was Koen toch van de partij en naar goede gewoonte had hij weeral de mooiste glimlach op zijn gezicht. Zou die vent ooit al eens boos geweest zijn? Ook het nr. 1 kwam met een stralende lach voorbij. Frank Spencer had dan ook alle redenen om te lachen want de eerste Leiemarathon was een groot succes. Toen ik aan een begeleidster uit Bornem de kortste weg naar het Sas van Ooigem stond uit te leggen, riep er plots iemand: "hé, weblogloper". Bleek het jogginggirl te zijn. Ze had zich in een mooi groepje genesteld en had blijkbaar nog heel veel adem op overschot. Hopelijk is iedereen gezond en wel aangekomen in Wevelgem.

Daarna trok ik voor mijn eigen wedstrijd naar Oudenaarde. Daar stond een 10 kilometer op het programma van het Criterium Armand Parmentier. En ook daar kwam ik nog een weblogloper tegen. Clint Lenaerts was van het zeetje afgezakt naar de parel van de Vlaamse Ardennen.

Aangezien het niet ideaal is om een maand voor de marathon heel erg diep te gaan, heb ik bewust een beetje inhouden. Aan 90% van mijn kunnen ben ik binnengekomen in 41'20" (exacte afstand 10,25). Achteraf heb ik nog twee toertjes verdergelopen (in marathontempo) zodat ik er vandaag weeral 22 kilometer kan bijschrijven. 

19:25 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-09-07

Overleven

Voilà se, de maand augustus gisteren afgesloten met een 30'er waardoor mijn totaal op 282.5 kilometer uitkomt. Laat Brussel maar komen.

Voor de clubtraining was ik gisteren al een uurtje gaan lopen op het parcours van de Leiemarathon. Het is natuurlijk heel rustig lopen langs de Leie maar ik vrees dat het voor de deelnemers op 16 september vooral heel saai zal zijn. Een lange, rechte streep langs het water. Bovendien staat er in onze streken nogal vaak een zuidwestenwind. 42 kilometer lang tegen de wind in boksen, lijkt me geen leuk vooruitzicht.

Om 19u15 sloot ik aan bij de clubtraining. Door allerlei redenen (wedstrijd, verjaardag, vakantie en geen goesting) waren we maar met vijf. Na twee ronden (+/- 9 km) bleek iedereen dan nog eens te stoppen waardoor ik de resterende twee ronden helemaal alleen zou moeten afwerken. Gelukkig deed Christine er uiteindelijk toch nog een extra rondje bij. Het laatste rondje (eenzaam in de duisternis) kreeg ik het moeilijk. Maar dat was vooral mijn eigen schuld want ik had geen drank en geen eten mee. Een duurloop van drie uur zonder bevoorrading is wellicht niet echt verstandig. Maar we hebben het overleefd. Nu nog Brussel overleven.

10:00 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-08-07

Een nieuwe mijlpaal

Vanavond met de clubmakkers gaan lopen en daarna nog wat losgelopen op een (donkere) Finse Piste. Een duurloopje van in totaal 24,7 kilometer wat mijn maandtotaal boven de kaap van 200 tilt. En ik heb nog een week te gaan...

22:14 Gepost door Harmsie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |